De federale schatkist haalde in 2025 meer geld op bij beleggers dan ooit. De teller voor roerende voorheffing klom richting 7,9 miljard euro, met dividenden als hoofdmotor. Tegelijk tikten beurstaks en effectenrekeningentaks nieuwe records aan. Het is het soort nieuws waar een minister van Financiën graag mee zwaait, zich niet realiserend dat het ook gewoon Jan Modaal raakt.
Volgens cijfers die FOD Financiën publiceerde, steeg de roerende voorheffing in 2025 met 3,3 procent tot bijna 7,9 miljard euro. Meer dan de helft daarvan, 4,5 miljard euro, kwam van dividenden op aandelen.
Voor particulieren blijft het basismechanisme simpel. Op dividenden wordt meestal 30 procent roerende voorheffing ingehouden, met een terugvraagmogelijkheid via de aangifte op maximaal 833 euro dividenden. Dat plafond is politiek handig. Het geeft de indruk dat de kleine belegger gespaard wordt, terwijl de grote massa-ontvangsten elders zitten.
Ook de taksen op het handelen zelf liepen op. De beurstaks bracht 465 miljoen euro op in 2025, ongeveer 12 procent meer dan het jaar voordien. De effectenrekeningentaks klokte af op 488 miljoen euro, eveneens een record.
Werklast vs kapitaal
Belastingen op arbeid zijn politiek giftig en economisch verstikkend. En daar wil de gemiddelde politicus niets aan doen. Want dat zou een hervorming tot op het bot betekenen en we weten allemaal hoe incapabel ze daar voor zijn.
Belastingen op kapitaal voelen voor zowel kiezer als wetstraatganger rechtvaardiger en zijn vaak eenvoudiger te verkopen. Het resultaat is een stille verschuiving van de loonbrief naar de effectenrekening. Die laatste krijgt de rol van begrotingsbrandblusser.
Er is ook een macro-economische reden waarom de overheid deze inkomsten graag ziet. Hogere rentes duwen coupon- en interestinkomsten omhoog, en dus ook de roerende voorheffing op obligaties en termijnproducten. Dat is een automatische stabilisator. Alleen stabiliseert hij vooral de overheid, zeker niet de spaarder.
De beurstaks is nog cynischer in zijn logica. De staat verdient meer wanneer burgers meer kopen en verkopen. En dat doen ze meer en meer, gezien onze monopolistische banken enkel flutrentes geven op spaarboekjes.
Volatiliteit als belastingbasis
In het voorjaar van 2025 kreeg de wereldhandel een schok toen de VS op 2 april wederkerige tarieven aankondigde onder de noemer Liberation Day. De Autoriteit voor Financiële Diensten en Markten (FSMA) koppelde dan ook het begin van het tweede kwartaal aan toegenomen marktvolatiliteit na die Amerikaanse invoertarieven.
Dat betekent niet automatisch dat Belgische beurstaks-inkomsten één-op-één door Amerikaans tariefbeleid worden verhoogd. Maar het maakt de kwetsbaarheid wel zichtbaar. Wie beurstaksrecords viert, viert vaak ook een periode waarin beleggers nerveus rondjes lopen. De fiscus ziet de portemonnee vollopen, terwijl Janneke en Mieke hun centjes zien verdampen.
Wie beslist en wie betaalt
Jan Jambon, minister van Financiën, kan de recordreeks politiek verzilveren. Maar de echte keuzes liggen bij de federale meerderheid en haar begrotingslogica. De regering onder Bart De Wever kondigde onder meer aan dat bepaalde gunstregimes voor dividenduitkeringen (zoals VVPR-bis) duurder worden, met een beweging van 15 naar 18 procent in de voorstellen die circuleren in het begrotingsakkoord en de fiscale commentaren.
Daarnaast schuift 2026 een nieuwe hefboom naar voren. België voert een meerwaardebelasting in op financiële activa, met in de samenvattingen doorgaans 10 procent als genoemd tarief en vrijstellingsmechanismen die per uitwerking verschillen. En bij de effectenrekeningentaks wordt een verdubbeling naar 0,30 procent breed gecommuniceerd, al blijft de precieze juridische finaliteit afhankelijk van wetgeving en uitvoeringsregels.
Ze verzinnen opnieuw hetzelfde liedje. Meer inkomsten, zonder dat de werkende mens opnieuw het volle pond betaalt. Maar we weten allemaal dat we uiteindelijk toch de rekening betalen.
Pseudo-oplossingen
België kampt al jaren met een begrotingsmodel dat te vaak op automatische piloot draait. Uitgaven groeien structureel sneller dan de politieke ballen om het probleem op te lossen. Hervormingen komen laat, half of helemaal niet. In zo’n systeem worden nieuwe inkomstenbronnen geen instrument. Vandaag is het kapitaal. Morgen iets anders dat toevallig meetbaar en belastbaar is.
Dat is ook waarom recordontvangsten weinig geruststellen. De totale fiscale ontvangsten stegen trager dan de economische activiteit en bleven onder de prognoses. De Nationale Bank van België schetste in december 2025 een context van matige groei en aanhoudende tekorten, wat de ruimte voor fatsoenlijke oplossingen verstikkend klein maakt.
De staat zal beleggers blijven melken, zeker als de socialisten meer stemmen zouden krijgen. Zolang de politiek enkel lapmiddelen verzint, zullen spaarders en beleggers de dupe zijn.
