Een intern onderzoeksrapport dat voorlopig in de schuif blijft liggen, schetst een bijzonder ongemakkelijk beeld van de federale gerechtelijke politie. Uit de bevraging blijkt dat een opvallend groot deel van de speurders ernstige zorgen heeft over corruptie binnen de eigen rangen. Dossiers zouden beïnvloed worden, bewijsmateriaal zou verdwijnen en sommige onderzoeken zouden zelfs bewust gesaboteerd worden.
Bijna de helft van de ondervraagde rechercheurs zegt ongerust te zijn over druk en inmenging die dossiers in een bepaalde richting moeten duwen. Eén op de drie vreest regelrechte sabotage. Het gaat dan niet alleen om externe druk, maar ook om problemen binnen de organisatie zelf, zoals vriendjespolitiek, manipulatie van documenten en het bewust niet onderzoeken van bepaalde feiten.
Opvallend: als speurders moeten aanduiden waar de meest ongepaste invloed vandaan komt, worden politieke figuren het vaakst genoemd. Ook advocaten, media en zelfs collega’s binnen de politiehiërarchie duiken in dat lijstje op. Daarnaast leeft sterk het gevoel dat promoties en aanwervingen niet altijd eerlijk verlopen, en dat connecties soms belangrijker zijn dan competentie.
Het rapport vermeldt bovendien praktijken die eerder thuishoren in een politieserie dan in de realiteit: verdwenen dossiers, vervalste bijlagen, vernietigd bewijsmateriaal en zelfs verzonnen bewijsstukken. Individueel lijken die gevallen beperkt, maar samen vormen ze volgens de onderzoekers een structureel risico.
Ondanks de verontrustende signalen werd het rapport nooit openbaar gemaakt. De federale politie en de bevoegde minister plaatsen vraagtekens bij de methodologie en noemen het onderzoek niet representatief genoeg. Het traject wordt voorlopig stopgezet en herbekeken.
Wat blijft, is een wrang gevoel: wanneer bijna de helft van de speurders aangeeft het systeem niet meer volledig te vertrouwen, is dat geen detail, maar een alarmsignaal. De vraag is niet alleen of het rapport perfect was, maar vooral waarom de vaststellingen zo herkenbaar klinken.
