In de cel geen seks, maar wél een satisfyer? België denkt er nog over na.
Een mens kan verrassend lang overleven op water en brood. Maar helemaal zonder seks wordt het voor sommigen toch een stuk ingewikkelder. Zeker wanneer je opgesloten zit en je sociale leven zich beperkt tot een wandeling op de binnenkoer, een bezoekuur en een bewaker die komt vragen of alles rustig is.
Nederland heeft daar inmiddels een ‘modern’ antwoord op gevonden. Sinds mei mogen vrouwelijke gedetineerden in Nederlandse gevangenissen twee seksspeeltjes bezitten: een satisfyer en een transparante dildo. Een exemplaar met een fantasievolle anatomie, mag van onze bovenburen dan weer niet: de speeltjes moeten neutraal vormgegeven zijn. Zelfs achter tralies bestaat er zoiets als huisstijl.
Seks als gezondheidszorg
Het gaat om een proefproject van minstens een jaar. Volgens de Nederlandse Dienst Justitiële Inrichtingen kan gezonde seksualiteit bijdragen aan ontspanning, een betere nachtrust en minder frustratie. Bovendien zouden seksuele hulpmiddelen gezondheidsrisico’s kunnen beperken.
Dat klinkt misschien een beetje als een grap, maar serieuze onderzoekers van de Universiteit Leiden hebben er zich in 2024 mee bezig gehouden en die ontdekten ‘een serieus probleem’. Wanneer seksspeeltjes verboden zijn, zoeken sommige gedetineerden zelf alternatieven. Dat we daar niet zelf op konden komen, toch? Het probleem is - zo ontdekten de onderzoekers - dat creativiteit niet altijd de beste vriend van de volksgezondheid is. ‘Medische medewerkers’ waarschuwden onder meer voor schimmelinfecties door het gebruik van zelfgemaakte hulpmiddelen. Wat we ons daar bij moeten voorstellen, laten we volledig over aan jouw fantasie, beste lezer.
Kortom: liever een officiële dildo dan improviseren met het bestek. Zoiets.
België kijkt voorlopig toe
In ons brave België ligt het allemaal wat ingewikkelder. Kathleen Van De Vijver, woordvoerster van het Belgische gevangeniswezen, benadrukt dat seksspeeltjes niet per definitie verboden zijn. In specifieke gevallen, bijvoorbeeld in het kader van therapie, kunnen uitzonderingen worden toegestaan. Nee, we verzinnen dit niet: therapie? Een duidelijk algemeen beleid bestaat er evenwel niet.
Het erotische aanbod in onze gevangenissen is intussen behoorlijk klassiek: dvd’s, tv-kanalen en erotische magazines. Wie zijn fantasie nog wat verder wil laten gaan, kan gebruik maken van het systeem van ongestoord bezoek.
Eerst zes maanden op tafelbezoek
Dat ongestoord bezoek kan minstens één keer per maand gedurende twee uur. Zonder toezicht, in een aparte ruimte. Maar daar zijn voorwaarden aan verbonden. Zo moet er een aantoonbare relatie bestaan. En de partner moet eerst zes maanden lang op tafelbezoek komen. De goesting moet groot genoeg zijn, zeg maar.
Romantiek kent in België dus blijkbaar een administratieve wachttijd.
Wie zes maanden braaf tegenover elkaar aan tafel heeft gezeten, krijgt uiteindelijk twee uur privacy. Wie single is, heeft pech. En wie een satisfyer wil, mag blijven hopen.
Nog een dossier voor later
Van De Vijver zegt dat er wel wordt nagedacht over een specifiek beleid rond seksspeeltjes. Maar volgens haar hebben Belgische gevangenissen momenteel “andere katjes te geselen”.
Overbevolking, personeelstekorten, drugs, geweld en gebrekkige infrastructuur zijn nu eenmaal dringender dan de vraag welke dildo door de gevangenispoort mag.
Toch blijft er iets merkwaardigs plakken aan de Belgische aanpak. We vinden het blijkbaar normaal dat gedetineerden recht hebben op televisie, dvd’s en erotische magazines, dat partners elkaar in alle privacy mogen ontmoeten, maar zodra er een klein elektrisch apparaatje bij komt kijken, begint het beleidsdenken opnieuw van nul.
Nederland heeft alvast de stekker ingestoken. België denkt er nog over na.
(Foto: PD)
