Moeten we uw l*lverhaal geloven, mijnheer de adjunct-korpschef?
Niemand is schuldig tenzij een rechtbank anders beslist. Dat principe staat buiten discussie. Maar sommige verhalen zijn zo zwanger van toevalligheden dat je ze alleen nog gelooft als je ook in Sinterklaas gelooft.
Een rood licht, een overweg en een politiechef
Een rood licht, een gesloten spoorwegovergang en een politiechef die toch doorrijdt: het is een combinatie die vragen oproept. Zeker wanneer de bestuurder geen gewone automobilist blijkt te zijn, maar Glenn Verspeet, adjunct-korpschef van de Lokale Politie Antwerpen.
Eind april werd Verspeet in Kapellen tegengehouden nadat hij met een wagen een spoorwegovergang was opgereden op een moment dat de lichten rood kleurden en het alarmsignaal actief was. Een patrouille van de Lokale Politiezone Noord stelde de overtreding vast.
“Ik wilde de sporen snel vrijmaken”
Het dossier belandde bij het parket en Verspeet moet zich binnenkort voor de politierechtbank verantwoorden. Camerabeelden van het incident zijn er niet, omdat de camera’s aan de overweg volgens de berichtgeving - toevallig - niet werkten op dat moment.
De adjunct-korpschef ontkent niet dat hij de overweg overstak toen het licht rood was. Zijn verklaring: hij wilde de sporen zo snel mogelijk vrijmaken.
Een uitleg die juridisch zal worden beoordeeld, maar die bij veel mensen toch vragen oproept.
Regels gelden blijkbaar ook voor de baas
Een politiefunctionaris heeft niet alleen een functie, maar ook een voorbeeldrol. Agenten spreken burgers dagelijks aan op verkeersregels en veiligheid. Wanneer iemand uit de politietop zelf een rood licht aan een spoorwegovergang negeert, ontstaat automatisch de vraag of dezelfde normen voor iedereen gelden.
Want een rood licht aan een overweg is geen detail. Het is een signaal dat bedoeld is om levensgevaarlijke situaties te vermijden.
Het verleden maakt de vragen alleen maar luider
Dit is bovendien niet het eerste verkeersincident rond Verspeet. In 2014 werd hij veroordeeld nadat hij onder invloed een ongeval veroorzaakte. Hij legde toen tijdelijk zijn functie als adjunct-korpschef neer.
Dat verleden maakt dat het huidige verhaal bij sommigen extra gevoelig ligt. Niet omdat een vroegere fout automatisch een nieuwe fout bewijst, maar omdat vertrouwen in een publieke functie mee wordt opgebouwd uit gedrag.
De rechter beslist, de geloofwaardigheid ook
Nogmaals, laat één ding duidelijk zijn: niemand is schuldig voordat een rechtbank daarover heeft geoordeeld. Verspeet heeft recht op verdediging en op een eerlijk proces.
Maar publieke figuren worden niet alleen beoordeeld door rechters. Ze worden ook beoordeeld door de mensen die verwachten dat zij de regels die ze zelf handhaven, respecteren.
En soms zijn er verklaringen die zoveel toevalligheden bevatten dat je moeite hebt om ze zomaar te slikken.
Mogen we uw verhaal niet geloven, mijnheer de adjunct-korpschef? Dat is uiteindelijk niet alleen een juridische vraag, maar ook een kwestie van geloofwaardigheid.
(Foto: Bert Van Den Broucke/Photo News)
