Gekker wordt het niet: Amerika opent de aanval op⊠het Internationaal Strafhof.
Sommige nieuwsberichten zijn zo absurd dat zelfs satire de handdoek in de ring gooit. De Verenigde Staten - een land dat de voorbije decennia betrokken was bij oorlogen in Afghanistan, Irak, Libië en tal van andere militaire operaties - beschuldigt nu het Internationaal Strafhof ervan⊠oorlog te voeren tegen Amerika. Niet met tanks of raketten, maar met wetten.
Wat de minister zei
De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken heeft een grootschalige campagne aangekondigd tegen het Internationaal Strafhof. Het Strafhof en zijn bondgenoten, zo klonk het, voeren een oorlog tegen de Verenigde Staten â geen oorlog met kogels of raketten, maar met statuten, verdragen en de kracht van iets dat "het internationaal recht" heet. Een onaanvaardbare bedreiging voor de Amerikaanse soevereiniteit, aldus de minister, en als niemand ingrijpt zijn straks alle Amerikanen overgeleverd aan buitenlandse rechters die hen kunnen vervolgen voor de zogenaamde misdaad dat ze hun eigen land hebben verdedigd.
Lees die laatste zin nog eens traag. Er zit een woordje in dat het hele plan verraadt. "Zogenaamde." We komen erop terug.
Een oorlog zonder kogels â behalve die van henzelf
Laten we eerst even genieten van de constructie. Een land dat verdragen "oorlog" noemt, terwijl het letterlijk bommen laat vallen en dat âoperatieâ of âcampagneâ noemt. In dezelfde nieuwscyclus waarin de president een echte oorlog voert met echte raketten, verklaart zijn minister dat de echte agressie uitgaat van een gebouw vol juristen met een pen. De aanvaller wijst naar de scheidsrechter en roept dat hĂj wordt aangevallen. Als een bokser die de ringrechter een klap verkoopt en dan klaagt over geweld in de sport.
En het venijnigste detail is nog niet eens verteld. De Verenigde Staten hebben sinds 2002 een wet op de boeken die, mocht een Amerikaan ooit in Den Haag terechtstaan, militair geweld toestaat om die persoon te bevrijden. In de wandelgangen heet dat ding niet voor niets de "Hague Invasion Act". Wie een échte invasie van een rechtbank in zijn wetboek schrijft en vervolgens beweert dat diezelfde rechtbank hém oorlog aandoet, hoeft van ons geen satire meer. Die is de satire.
Een hof klaagt geen land aan
Want het klopt gewoon niet, wat de minister vertelt. Het Internationaal Strafhof voert geen oorlog tegen een land, om de simpele reden dat het geen landen vervolgt. Het vervolgt individuen, en alleen voor de zwaarste misdaden die een mens kan plegen: genocide, misdaden tegen de menselijkheid, oorlogsmisdaden. Er staat geen natie in de beklaagdenbank, er staat een persoon, met een naam, tegen wie er bewijs ligt.
En dan dat woordje "zogenaamd". De minister noemt het een zogenaamde misdaad dat iemand zijn eigen land verdedigt. Maar niemand wordt in Den Haag vervolgd omdat hij zijn land verdedigt. Men wordt er vervolgd omdat men, in naam van dat verdedigen, dingen deed die zelfs in een oorlog verboden zijn. Het idee dat "ik diende mijn land" geen vrijgeleide is voor een oorlogsmisdaad, is niet nieuw en niet radicaal. Het heet Neurenberg, en de Amerikanen hebben het daar in 1945 zelf mee helpen vestigen. Wat de minister vandaag verdedigt, is het recht om dat weer af te schaffen.
Je hoeft niet lang te zoeken naar de aanleiding van deze reactie van Rubio: het Hof onderzoekt Israël, de naaste bondgenoot, en vaardigde in 2024 een arrestatiebevel uit tegen de Israëlische premier. Sindsdien sanctioneert Washington de rechters, ontzegt het de hoofdaanklager de toegang tot het land en blokkeert het zijn rekeningen. Dit gaat niet over slechte procedures. Dit gaat over één principe dat de VS onverdraaglijk vinden: dat macht berecht kan worden.
Waarom je een rechtbank vreest
En daar zit de hele zaak in één zin samengebald. Je verklaart geen oorlog aan een gerechtsgebouw omdat je bang bent voor slechte rechtspraak. Je verklaart er oorlog aan omdat je bang bent voor góéde. Je sloopt de rookmelder niet omdat hij te vaak afgaat. Je sloopt hem omdat je van plan bent een vuur te stoken en liever niet gewaarschuwd wordt.
Een land dat verdragen omschrijft als aanvalswapens, en accountability als agressie, vertelt je in feite wat het van plan is. De campagne tegen Den Haag is geen verdediging van de soevereiniteit. Het is een voorbereiding. Wie zo hard roept dat hij nooit voor een oorlogsmisdaad terecht mag staan, is meestal iemand die er een aan het plannen is.
(Foto: X)
