Wie vrijdagavond richting het strand van Zeebrugge trok, had bijzonder weinig redenen om spijt te hebben. WECANDANCE opende z’n festivalweekend met zon, zee, opvallende looks en vooral een ongezien stevige affiche. Van Marlon Hoffstadt tot Sara Landry, Skream & Benga en Tiga: de openingsavond zette meteen de toon. En ja, over dat veelbesproken thema ‘Transparency’ moeten we het natuurlijk ook even hebben.
WECANDANCE en Zeebrugge: het blijft een gouden combinatie. Een strak strand aan onze Belgische kust dat voor een paar dagen wordt omgebouwd tot een enclave waar elektronische muziek, mode en esthetiek naadloos in elkaar overvloeien. Het festival heeft ondertussen een ijzersterke identiteit opgebouwd, en die was vrijdag vanaf de eerste meters voelbaar.
De deuren gingen om 17:00 uur open — het ideale uur om eraan te beginnen. Nog volop daglicht, de Noordzee op de achtergrond en een publiek dat duidelijk niét zomaar voor een doorsnee avondje uit naar de kust was gespoord.
Transparancy als thema
Het thema van deze editie is Transparency. Een keuze die vooraf uiteraard de nodige gefronste wenkbrauwen opriep. Want hoeveel blijft er nog te onthullen wanneer transparantie het uitgangspunt vormt?
De organisatie benadrukte vooraf dat Transparency het thema van het festival vormt en een inspiratiebron voor zowel het team als de bezoekers. Het thema is bewust open gelaten, zodat iedereen er een eigen betekenis aan kan geven. Geen verplichte dresscode dus, maar een uitnodiging om jezelf te tonen zoals je bent.
En dat was vrijdag exact wat je op het zand zag rondlopen.
De die-hards gingen voluit: mesh, transparante stoffen en crochet details. Van subtiel doorschijnend tot ronduit gedurfd: Transparency werd duidelijk op ieders eigen manier geïnterpreteerd.
Foto: WECANDANCE
De pragmatici hielden het iets eenvoudiger: een strakke outfit, een subtiele knipoog naar het thema en vooral heel veel zin om te dansen. WECANDANCE is gelukkig geen verkleedfeest waar de fashion-politie aan de poort staat te controleren.
De mode zorgt voor het visuele spektakel, maar uiteindelijk bepaalt iedereen z’n eigen grens. Wat ons betreft: missie geslaagd. De oogspieren hebben opnieuw de nodige overuren gemaakt. Maar goed, genoeg over de stofjes. We kwamen ook voor de bassen.
Gas erop vanaf minuut één
Muzikaal werd de lat op de openingsavond meteen belachelijk hoog gelegd. Zes stages, urenlang muziek van 17:00 uur tot 01:00 uur ’s nachts. Zodra de zon verdween, ging de knop definitief om.
Een van de absolute blikvangers was Marlon Hoffstadt. De Berlijnse DJ en producer — bij het grote publiek ondertussen vooral bekend als Daddy Trance — is in sneltreinvaart uitgegroeid tot een fenomeen.
Trance, eurodance en rave-vibes werden op de Ocean-stage zonder enige schroom over de menigte heen gegoten. Hoffstadt heeft die zeldzame gave om elektronische muziek tegelijk hard, nostalgisch en compleet losgeslagen te laten klinken.
Wie dacht dat de vrijdag een rustig opwarmertje zou worden, was eraan voor de moeite. Dit was WECANDANCE op volle snelheid.
Sara Landry sloopt de UFO-stage
Om 23:00 uur was het hek helemaal van de dam toen Sara Landry de UFO-stage overnam.
Wie enigszins mee is met de huidige technoscene weet: Landry boek je niet voor wat achtergrondmuziek bij een cocktail.
Harder. Donkerder. Sneller.
Ze gooide er twee uur lang de beuk in en liet het strand daveren tot één uur ’s nachts.
Een compromisloze afsluiter voor wie zijn vrijdag graag met wat meer BPM beëindigt.
Geen ellenlange opbouw, geen halve maatregelen. Gewoon gas.
Luxeproblemen op het strand
En precies daar ontstond het grootste probleem van vrijdagavond: waar in godsnaam ga je staan?
Want terwijl Sara Landry de UFO-stage onder handen nam, begonnen om 23:00 uur ook Skream & Benga aan hun slotset op SUPERCLUB. Twee absolute pioniers die mee aan de wieg stonden van dubstep en het genre ooit vanuit donkere Britse clubs naar een wereldwijd publiek duwden.
En alsof dat nog niet genoeg was, stond op exact hetzelfde moment Tiga achter de decks van de WAVE-stage. De Canadese electro-legende blijft na al die jaren één van die namen die nauwelijks introductie nodig heeft.
Rauw, elektronisch en met die onmiskenbare clubvibe uit de jaren 2000. Drie compleet verschillende smaken. Drie grote namen. En maar één paar benen. Je moest kiezen. Of heel erg hard kunnen rennen door het losse zand.
Het eindoordeel
Uiteindelijk is WECANDANCE meer dan de som van z’n line-up. Het is het totale plaatje: de zeelucht, de stages, de doordachte verlichting en het publiek dat er bijna een olympische discipline van maakt om er fantastisch uit te zien.
Overdag heeft het terrein iets weg van een uit de krachten gegroeide modeshoot waar toevallig goeie muziek draait. ’s Nachts transformeert het in een rauwe, zwetende elektronische festivalnacht.
En juist die overgang blijft één van de grote troeven van WECANDANCE. Transparency mocht dan het officiële thema zijn, één ding was na vrijdag overduidelijk: WECANDANCE heeft z’n visitekaartje opnieuw bijzonder overtuigend afgegeven.
De lat voor de rest van het weekend ligt meteen torenhoog.
