Wie zich verveelt, wordt vervelend.
Wendy Van Wanten en haar zoon Clément keren samen terug naar televisie. Niet met een nieuw verhaal, geen onthulling, geen zoektocht naar antwoorden, maar met een reeks spelletjes in een parkeergarage. De tv-molen draait verder. En als een verhaal ooit veel kijkers opleverde, waarom zou je er dan niet nog een keer aan draaien?
Daar zijn ze weer
Het nieuwe Play-aanbod heeft meteen een opvallende naam in de aanbieding: Wendy Van Wanten en haar zoon Clément Vandenkerckhove doen samen mee aan het derde seizoen van Kamp Jeroom.
Voor Clément is het zijn eerste grote televisieoptreden sinds de veelbesproken VTM-documentaire Clément, zoon van. Daarin stond zijn zoektocht naar zijn afkomst centraal en werd bekendgemaakt dat prins Laurent zijn biologische vader is. Geeuw.
Dat was televisie met een verhaal. Een familiegeschiedenis, een zoektocht, emoties en een onthulling die wekenlang voer voor de media opleverde.
En nu?
Nu is er een spelprogramma. Nog eens geeuwen.
Van levensverhaal naar parkeergarage
De overstap is opmerkelijk. Het verhaal dat ooit als een bijzonder persoonlijk hoofdstuk werd gebracht, wordt nu gevolgd door een vrolijke deelname aan een amusementsprogramma.
Geen zoektocht naar de waarheid deze keer. Geen familiegeheimen die worden ontrafeld.
Wel proeven in een ondergrondse parkeergarage.
Jeroom - Vlaanderens alternatieve tv-hypocriet - zet er opnieuw zijn bekende circus op. Bekende Vlamingen worden in duo's aan allerlei opdrachten onderworpen en moeten vooral creatief en goed op elkaar ingespeeld zijn.
Het hoeft allemaal niet te moeilijk te zijn. Het moet vooral televisie opleveren.
En dat is misschien precies het vervelende punt.
Hoe lang kun je een verhaal blijven uitmelken?
Er is uiteraard niets mis met Wendy Van Wanten die nog eens op televisie verschijnt. Niets mis met een man met een snor die zich profileert als ‘ik ben zo anders’, maar eigenlijk gewoon van het zelfde laken een saai pak is. En Clément mag gerust zijn eigen keuzes maken. Maar je kunt je afvragen wat de meerwaarde is van het telkens opnieuw opvoeren van dezelfde bekende namen en verhalen.
De televisie-industrie heeft daar een eenvoudige oplossing voor: als iets ooit belangstelling heeft gewekt, haal je het gewoon opnieuw uit de kast.
Een documentaire? Goed.
Een onthulling? Nog beter.
Een bekende moeder? Perfect.
Een bekende zoon met een opmerkelijke afkomst? Bingo.
En vervolgens: zet ze samen in een spelprogramma.
Het publiek kent de personages al. De marketing is al geschreven. Het staat er bijna vanzelf bij. Olijke Jeroom en zijn vaste ingrediënten. Hetzelfde recept, dezelfde flauwe saus. De comedian ontvangt opnieuw een stoet bekende Vlamingen, stopt ze in een parkeergarage en laat ze daar opdrachten uitvoeren.
Ook Erik Van Looy - Vlaanderens sympathiekste (gespeelde) kluns - is opnieuw van de partij als rechterhand.
Hoe vaak kan je hetzelfde gerecht serveren voordat iemand beseft dat er eigenlijk weinig nieuws op het bord ligt.
25 duo's, 50 bekende gezichten?
Wendy en Clément zijn voorlopig het eerste aangekondigde duo. De andere 23 duo's worden nog geheimgehouden. Spannend.
Dat zijn dus nog 46 bekende Vlamingen die moeten worden aangekondigd.
En daar zit vermoedelijk meteen de strategie: elke naam is opnieuw een klein promomoment, elk duo een reden voor een berichtje, een aankondiging, een teaser en straks natuurlijk een aflevering.
De televisiekoe wordt gemolken tot er geen druppel meer uitkomt.
Maar misschien is dat wel precies wat televisie vandaag is
Misschien verwachten we er gewoon te veel van.
Niet elk programma moet een maatschappelijk statement zijn. Niet elke bekende Vlaming hoeft een geheim te onthullen. En niet elke televisieavond moet eindigen met een existentiële vraag.
Soms wil een mens gewoon kijken naar Wendy Van Wanten die samen met haar zoon een idiote opdracht uitvoert in een parkeergarage. Toch?
(Foto: Pieter-Jan Vanstockstraeten/Photo News/YouTube)
