Liberalen aan de rand van de afgrond: Eva De Bleeker gaat in slow motion naar haar exit
Bij Open Vld is de sfeer deze week te snijden – met een bot mes, weliswaar. Na opnieuw een peiling die leest als een overlijdensbericht, mag voorzitster Eva De Bleeker zich maandagochtend aanbieden op het partijbureau, waar ze haar eigen politieke laatste sacramenten mag uitspreken. De boodschap: de partij zakt dieper dan ooit, en De Bleeker zit al met één voet buiten.
Peiling of doodsvonnis?
Zes procent. Zes. En dan nog in het beste scenario. In het slechtste scenario flirt Open Vld openlijk met de kiesdrempel. Dat is niet langer een alarmbel, dat is een begrafenisklok die galmt over een partij die zichzelf herleid heeft tot voetnoot in de Vlaamse politiek. Een partij die zich met de moed der wanhoop vastklampt aan een voorzitster die – met alle goede bedoelingen – al maanden enkel nog bekendstaat als het gezicht van de ondergang.
Wie dacht dat het dieptepunt in juni bereikt was – toen Open Vld het slechtste resultaat ooit scoorde – krijgt nu de politiek-psychologische variant van een trap na. De peiling van VRT en De Standaard bevestigt wat iedereen in de Wetstraat allang fluistert: Open Vld is niet meer relevant. Eva De Bleeker lijkt de enige die dat nog niet doorheeft.
Maandag is het hakdag
De partijtop verzamelt maandag zoals elke week in het partijbureau, maar deze keer lijkt het eerder op een executievergadering. Geen koffie, geen koekjes, enkel kou en achterdocht. De Bleeker moet daar haar strategie uit de doeken doen, al is het ondertussen duidelijk dat de enige strategie nog “tijd rekken” is. Haar voorzitterschap is een schip in volle zinkmodus.
“Een partij heropbouwen duurt jaren,” klonk het eerder uit haar mond. Maar haar interne achterban lijkt geen jaren meer te willen investeren in wat stilaan aanvoelt als een verloren zaak. Het is niet dat men haar niet wil volgen – men kan het gewoon niet meer. De Bleeker staat in haar eentje te roepen in een leeggelopen liberalenland.
De Gucht in de coulissen: arrogant en ambitieus
In de schaduw staat er al iemand klaar om haar plaats in te nemen. Frédéric De Gucht – jawel, zoon van – trappelt van ongeduld. Hij beschikt wel over de verbale punch die De Bleeker mist, en lijkt zich de afgelopen maanden al nadrukkelijk in de kijker te hebben gewerkt als de kroonprins van de partij. Maar charisma is één ding, subtiliteit een ander.
Binnen de partij lopen de meningen over zijn kandidatuur dan ook uiteen. “Zijn familienaam is geen cadeau, maar hij draagt hem met een vanzelfsprekend soort arrogantie,” sneert een liberale bron. De ene vindt dat verfrissend, de andere vindt het een recept voor een nieuwe implosie. Want nog zo'n dynastieke zelfverheerlijking kan de partij missen als kiespijn.
Liberale verdwijntruc
Wie vandaag naar Open Vld kijkt, ziet een partij die bezig is zichzelf uit de geschiedenis te filteren. Te klein om nog relevant te zijn, te groot om definitief te sterven zonder geluid. Maar politieke irrelevantie is geen kwestie van stemmen alleen. Het is een kwestie van momentum, van visie, van leiderschap. En net daar laat De Bleeker het compleet afweten.
Intern is men het beu. “Ze is communicatief nooit sterk geweest,” klinkt het. “En nu is er gewoon niets meer dat haar nog kan redden. Ze geraakt hier niet meer bovenop.” De Bleeker is geen vechter. Ze is een volhouder, maar dat is in de politiek soms de kortste weg naar de afgrond.
Exit of implosie?
Het meest elegante wat De Bleeker nog kan doen, is zelf opstappen. Maar ook dat lijkt te veel gevraagd. En dus blijft de partij in een verlammende onzekerheid hangen, ergens tussen politieke coma en electorale euthanasie.
Wie stemt er straks op een partij die zelf niet meer in haar voortbestaan gelooft? Wie gelooft er nog in een liberalisme dat enkel nog bestaat uit PR-stunts, vage beloftes en een voorzitster die elke week mag uitleggen waarom het opnieuw slechter ging?
Open Vld bevindt zich in een grafstemming. De kist staat al klaar, het deksel ligt er losjes op. Het enige wat nog ontbreekt, is iemand die er het laatste nageltje inslaat. En Eva De Bleeker? Als we aan haar denken, zien we iemand die koppig in de regen blijft staan–zonder paraplu, zonder plan, en vooral: zonder achterban.
