Zowel Open Vld als Groen struikelen in de laatste peilingen: nog hoop of is het game over?
De peilingen zijn meedogenloos. Open Vld en Groen drijven af richting electorale afgrond. Hun nieuwe partijvoorzitters kregen nog even respijt, maar hoe lang nog? De eerste tekenen van paniek en lethargie zijn al zichtbaar.
Een revolutie die maar niet van de grond komt
We hadden gedacht dat Open Vld na de historische verkiezingsdreun in juni zijn lesje wel zou geleerd hebben en een schoktherapie zou ondergaan. Niet dus. Eva De Bleeker zou de partij in een nieuw donkerblauw jasje steken en een frisse koers varen. Een en ander zou moeten uitmonden in een herboren partij, met een nieuwe naam, een ander logo en vooral: een duidelijk verhaal.
Maar dat verhaal lijkt nog nergens op papier te staan. De oude krokodillen blijven de lijnen uitzetten, en de liberale achterban voelt dat er niets verandert. Vier van de acht Kamerleden waren nog minister onder De Croo, en als Vincent Van Quickenborne iets zegt in het parlement, is de meerderheid al aan het gniffelen nog voor hij zijn eerste punt heeft gemaakt. Binnen Open Vld gonst het van de kritiek: "Elke keer hij zijn mond opentrekt, lachen ze hem gewoon weg." Je maakt nu eenmaal geen muziek met een luchtgitaar.
Vernieuwing of gewoon een rebranding?
De Bleeker mag dan op papier de baas zijn, maar insiders fluisteren dat ze de controle over de partij niet echt in handen heeft. Op maandelijkse bestuursvergaderingen voeren oude getrouwen zoals Rik Daems en Herman De Croo nog altijd het hoogste woord, terwijl De Bleeker vooral lijkt te luisteren in plaats van te leiden.
En wat komt er uit haar mond als ze wél spreekt? Niets dat de troepen in vuur en vlam zet. Op interne meetings regent het meningen, maar besluiten blijven uit. “Het is een ploeg met één speler en elf coaches”, klinkt het bij een gefrustreerd partijlid. En dan is er nog de communicatie: van een laattijdige lofzang voor Elon Musk (die ze daarna weer inslikte) tot een slappe houding over herbewapening. De partij lijkt meer op een stuurloos schip dan op een politieke machine die klaar is om de macht te heroveren.
Zelfs Vlaams Parlementslid Stephanie D’Hose hield het maandag niet meer. Ze sloeg in het partijbestuur met de vuist op tafel en sprak klare taal: “Sorry Eva, ik heb u graag, maar zondag op VTM was het écht niet goed.”
En Groen? Die zijn gewoon nergens
Als Open Vld gevangen zit in het verleden, dan is Groen het slachtoffer van zijn eigen vernieuwing. De generatie van Björn Rzoska, Kristof Calvo en Elisabeth Meuleman heeft de nationale politiek ingeruild voor de gemeentelijke loopgraven. Zelfs Petra De Sutter maakt zich klaar om af te zwaaien.
Nieuwe, frisse stemmen dan maar? Die lijken zich vooral schuil te houden. “De communicatie is traag en steriel,” klaagt Jordy Sabels, ex-gemeenteraadslid in Ieper. Toen N-VA-minister Anneleen Van Bossuyt recent suggereerde dat kinderen opsluiten misschien toch een optie is, had Groen liefst 24 uur nodig om te reageren. Veel te lang in een tijdperk waarin nieuws zich binnen enkele minuten verspreidt.
Partijvoorzitter Bart Dhondt probeert zich boven de clichés uit te tillen, maar slaagt er vooral in vragen over kernenergie en ggo’s vakkundig te ontwijken. “Ik besef dat ik minder ervaring heb dan andere partijvoorzitters,” zegt hij zelf. Daar hoeven we niet aan te twijfelen.
Wie steekt het mes in de rug?
De parallellen met cd&v onder Joachim Coens zijn opvallend. Coens werd eind 2019 verkozen om de christendemocraten uit het moeras te trekken, maar moest vroegtijdig vertrekken omdat hij geen sprankel hoop kon aanwakkeren. Het grote verschil is dat Cd&v Sammy Mahdi klaarstaan als opvolger. Bij Open Vld lijkt er niemand klaar te staan om De Bleeker te vervangen.
Of toch? De naam van Frédéric De Gucht valt steeds vaker. De Brusselse kopman is de laatste maanden opvallend actief en lijkt zich strategisch te positioneren binnen de partij. Als De Bleeker blijft aanmodderen, zou hij weleens de eerste kunnen zijn die naar de troon grijpt.
Bij Groen krijgt Dhondt nog wat meer krediet. Maar hoe lang? Zelfs zijn voormalige tegenstander in de voorzittersverkiezingen, Bright Adiyia, houdt zich gedeisd. “Ik zie potentieel, maar het zal knokken worden,” klinkt het voorzichtig.
Laatste kans voor Open Vld en Groen?
Open Vld moet zichzelf heruitvinden. Zo niet, dan dreigt het blauwe schip te zinken en zouden MR en Georges-Louis Bouchez weleens kunnen profiteren om een Vlaamse liberale vleugel op te zetten.
Groen blijft voorlopig uit de wind, maar als Dhondt geen richting geeft, dreigt de partij een irrelevante bijzaak te worden in het politieke landschap.
Peilingen zijn geen verkiezingen, maar nog één slechte score en de messen worden geslepen.
(Foto: Bert Van Den Broucke/ Philip Reynaers/Photo News)
