Israëlische media: Netanyahu wil hele Gazastrook bezetten.
De Israëlische regering onder leiding van Benjamin Netanyahu heeft de koers uitgezet voor de totale bezetting van de Gazastrook. Daarmee kiest ze niet alleen voor de meest destructieve optie in een toch al escalerend conflict, maar plaatst ze de internationale rechtsorde, haar eigen bevolking én de overgebleven gijzelaars in Gaza op ramkoers. Tegelijk stelt deze radicale wending een diepere vraag bloot: hoe kan het dat in het tijdperk van de democratie één man, gedreven door politieke overlevingsdrang, het morele kompas van een hele regio – en zelfs die van de hele wereld – mag doen ontsporen?
Van defensie naar destructie
Volgens Israëlische media heeft het kabinet-Netanyahu maandagavond beslist om “voluit” te gaan: géén bestand, géén onderhandelingen over het bestuur van Gaza, maar een militaire bezetting van het volledige gebied. Een beslissing die genomen is tegen het advies van de Israëlische legerleiding, de inlichtingendiensten én verschillende ministers in. De enige voorstanders zijn Netanyahu zelf, een handvol vertrouwelingen en de extremistische figuren in zijn regering.
De situatie in Gaza is intussen onmenselijk. Meer dan 60.000 doden, waaronder minstens 18.000 kinderen, terwijl het Israëlische leger al zo’n 75 procent van het grondgebied controleert. Wat overblijft, is een overbevolkte hel waar twee miljoen mensen samengedreven zitten zonder infrastructuur, voedsel of uitzicht. Toch kondigt Netanyahu aan dat hij nu ook het laatste kwart van Gaza onder de voet wil lopen, zonder plan voor de burgerbevolking, laat staan voor de 49 overgebleven gijzelaars — van wie er naar schatting nog 20 in leven zijn.
Intern verzet, extern stilzwijgen
De Israëlische defensiestafchef Eyal Zamir is ronduit tegen het nieuwe offensief. Zijn leger, dat al twee jaar tegelijk actief is in Gaza, Libanon, Syrië en de Rode Zee, zit op zijn tandvlees. Brigades opereren onderbemand, reservisten weigeren nog op te dagen en de motivatie zakt verder weg. Zamir waarschuwt ook dat nieuwe bombardementen de dood van de resterende gijzelaars kunnen betekenen. In plaats van hem te horen, laat Netanyahu via een medewerker aan de media lekken dat Zamir “maar moet opstappen” als hij niet akkoord is.
Waar de militaire en inlichtingendiensten dus waarschuwen voor escalatie, blijft de politieke lijn onverzettelijk. De enige logica lijkt politieke zelfhandhaving. Netanyahu is intern verzwakt en gebruikt Gaza als bliksemafleider. Elk akkoord met Hamas zou hem verplichten om toegevingen te doen of een plan uit te werken voor het bestuur van Gaza na het conflict. Dat proces zou hem de steun kosten van zijn extreemrechtse coalitiepartners, en dus zijn premierschap. De oplossing? Geen oplossing. Alleen meer oorlog.
Regeren per gijzeling
De families van gijzelaars beschuldigen de regering intussen van “bewuste vernietiging” van hun geliefden. Organisaties zoals het Hostages and Missing Families Forum stellen dat Netanyahu het pad van de "eindoplossing" bewandelt — voor zijn politieke problemen, maar met hun kinderen als inzet. De boodschap vanuit de regering is grimmig: “We zullen opereren in zones waar gijzelaars zijn. Als het leger dat niet aankan, vertrekt het maar.”
Zelfs binnen Israël is de steun voor deze koers beperkt tot de harde kern van het electoraat. Internationaal dreigt de reputatie van Israël definitief te kantelen, al blijft effectieve druk voorlopig uit. De Verenigde Staten hebben hun stilzwijgen nog niet doorbroken. En Europa — België inbegrepen — kiest voor het droppen van voedselpakketten uit vliegtuigen om hub geweten te sussen. Ondertussen laten we Israël olijk begaan om via land hulp toe te laten. In welke democratische wereld is het normaal dat een legerlandbrug onmogelijk blijkt, maar een luchtdropping van voeding de standaard wordt?
Eén leider, nul checks
Wat hier gebeurt, gaat verder dan geopolitiek cynisme. Dit is het moment waarop we ons collectief moeten afvragen waar de checks and balances gebleven zijn die de democratie ooit moesten beschermen tegen machtsmisbruik. Als één man, gedreven door angst om politiek kopje-onder te gaan, een volledige regio mag onderwerpen aan zijn eigen electorale overlevingsdrang, dan zijn we niet langer in een functionerende rechtsorde — laat staan in een moreel universum.
De parallellen met Donald Trump, die als Amerikaanse president ook meermaals zijn persoonlijke grieven gebruikt om beleid om te buigen, zijn pijnlijk treffend. Twee leiders, één rode draad: politieke zelfhandhaving primeert op mensenlevens, internationale orde en moreel leiderschap.
De vraag is niet meer of de wereld moet reageren. De vraag is waarom ze blijft zwijgen.
(Foto: Shutterstock)
