Vooruit draait kazak in ‘mojo’-rel: brandmanager Rousseau plots toch door partij betaald.
In de Wetstraat bestaat een oud politiek ambacht: eerst uitleggen waarom iets perfect kan, en daarna beslissen dat het toch beter anders gebeurt. Vooruit lijkt die kunst opnieuw tot in de puntjes te beheersen.
De communicatieadviseur die het persoonlijke imago van partijvoorzitter Conner Rousseau moest verzorgen, verdwijnt namelijk van de parlementaire loonlijst. De man wordt voortaan betaald door de partij zelf. Officieel om “geen verkeerd signaal” te geven. Onofficieel omdat de hele constructie politiek niet te verdedigen viel.
Van “het kan perfect” naar “toch maar beter niet”
De rel barstte los toen communicatieadviseur Jordy Van Overmeire zichzelf online omschreef als de ‘personal brandmanager’ van Rousseau. Een titel die in marketingmiddens misschien normaal klinkt, maar in de politiek meteen de vraag opriep waarom een persoonlijke imagobouwer van een partijvoorzitter betaald werd met parlementaire middelen.
Formeel zat de constructie zo in elkaar dat Van Overmeire op papier werkte voor fractieleider Oscar Seuntjens. In de praktijk draaide zijn opdracht volgens de berichtgeving vooral rond de communicatie en profilering van Rousseau.
Aanvankelijk werd dat nog verdedigd met het argument dat de regels het toelaten. Maar zoals wel vaker in de Wetstraat bleek “het kan” uiteindelijk toch iets anders te betekenen dan “het is verstandig”.
De uitlegkip van dienst
Het was Freya Van den Bossche, voorzitter van het Vlaams Parlement, die uiteindelijk de schade mocht beperken. De boodschap: juridisch kon het allemaal, maar politiek was het geen goed signaal. Daarom wordt de medewerker nu simpelweg door de partij zelf betaald. ZE gaf bij Villa Politica een masterclass kazakdraaien zonder te verpinken.
Een klassieke Wetstraatbocht dus. Eerst uitleggen dat alles volgens de regels verloopt, om vervolgens te beslissen dat het toch beter wordt aangepast.
Gespleten tong
Voor nuchtere medemens bevestigt de episode vooral een oud verwijt aan het adres van de socialisten: ze staan graag op de barricaden wanneer anderen creatief omgaan met publieke middelen, maar blijken zelf bijzonder soepel wanneer het over hun eigen structuren gaat.
Dat maakt van de partij volgens tegenstanders de kampioen van de gespleten tong. Eerst principieel fulmineren over politieke ethiek, om daarna pragmatisch te verklaren dat de regels nu eenmaal ruimte laten voor interpretatie.
Grijze zones
Het probleem voor de socialisten is dat de zaak een gevoelige snaar raakt. En ja, daar hebben ze wel een punt. Het inzetten van parlementaire medewerkers voor partijwerking gebeurt in verschillende partijen, maar blijft politiek een mijnenveld.
Officieel horen medewerkers die met publieke middelen worden betaald in de eerste plaats parlementair werk te verrichten. In de praktijk blijken die grenzen in de Wetstraat al jaren bijzonder rekbaar.
Communicatieschade beperken
Door de brandmanager nu rechtstreeks door de partij te laten betalen, probeert Vooruit het dossier te sluiten en verdere schade te vermijden. Maar de episode toont vooral hoe snel een communicatieconstructie kan ontsporen wanneer politieke marketing en publieke middelen elkaar kruisen.
Of anders gezegd: zelfs de beste brandmanager kan weinig beginnen wanneer de politieke boodschap plots van richting verandert.
(Foto: screenshot X/Villa Politica)
