“Wat verandert er nu eigenlijk?”
De politieke koorts wil maar niet zakken in de Wetstraat. We zijn op het punt gekomen dat onze politici aan operatie ‘redt de eigen meubelen’ zijn begonnen. Iedereen heeft gelijk, niemand lijdt gezichtsverlies en het zijn de anderen die fout waren. Vrij vertaald: de angst voor het stemhokje bepaalt. Misschien nog een belangrijke: ontkennen dat dat zo is.
Terwijl premier Bart De Wever vasthoudt aan zijn symbolische deadline — een begrotingsakkoord tegen Kerstmis — uit Vooruit-voorzitter Conner Rousseau openlijk zijn twijfel. Volgens hem lukt dat enkel als “iedereen normaal doet en ernstig wil onderhandelen”.
Bij VTM NIEUWS liet Rousseau verstaan dat de gesprekken van de voorbije weken weinig hebben opgeleverd. “Wat we tot nu toe zagen, was slechte cinema,” klonk het. Een begrotingsakkoord waarin elke partij zich volledig kan vinden, noemt hij bovendien onhaalbaar.
Vooruit wil tempo, maar niet tegen elke prijs
Rousseau zegt te hopen dat er tegen Kerstmis een akkoord ligt, maar plaatst daar meteen een voorbehoud bij. “Ik vraag me af wat de premier vanaf morgen anders gaat doen dan gisteren,” stelde hij scherp.
Mocht de coalitie alsnog struikelen en nieuwe verkiezingen onafwendbaar blijken, dan toont de Vooruit-voorzitter zich strijdvaardig. “Ik ben er klaar voor,” zegt hij. “Maar ik hoop dat het niet zover komt. Iedereen moet nu water bij de wijn doen.” De vraag is over nog wel wijn is.
Index en btw: licht verschuivende grenzen
Op economisch vlak gaf Rousseau blijk van een voorzichtige pragmatiek. Zijn partij blijft tegen een btw-verhoging of een indexsprong, maar als het onvermijdelijk blijkt, noemt hij een beperkte stijging van 21 naar 22 procent “de meest sociale manier om dat te doen”.
“Als die btw een klein beetje omhoog zou gaan, krijg je dat wel terug via de index,” verduidelijkt hij. “Je moet hervormen, maar tegelijk werkende mensen beschermen. Wie op het einde van de maand weinig overhoudt, moet extra koopkracht krijgen.” Hoe heerlijk moet het zijn om met een zo'n blik van het groot gelijk naar de wereld te kunnen kijken. Niet?
Hoge lonen niet volledig geïndexeerd?
Voor het eerst zette Rousseau ook de deur op een kier voor een gedeeltelijke indexering van hoge lonen. Niet voor de middenklasse, maar voor de echte topinkomens.
“Ik heb het over mensen met een loon zoals dat van mij,” zegt hij. “Daar kan je misschien een beetje minder geven. Maar mijn poetshulp moet haar volledige index krijgen.”
Een concreet cijfer noemt hij niet, maar de hohohohoo-boodschap is duidelijk: Vooruit wil best bewegen, zolang het niet de werkende klasse is die de prijs betaalt.
(Foto: Philip Reynaers/Photo News)
