Waarom Bouchez niet zonder conflict kan.
Met sommige mensen heb je altijd wel iets. Het is het verhaal van de schorpioen en de kikker: hij wil de rivier over op de rug van kikker, belooft plechtig niet te steken, en doet het halverwege toch. Waarom? Omdat hij niet anders kan. Het zit in zijn aard. Wie de jongste episode rond Georges-Louis Bouchez volgt, kan moeilijk ontsnappen aan die vergelijking.
Ideologische veldslag
De MR-voorzitter voert al langer een ideologische veldslag tegen de Franstalige openbare omroep RTBF. Het begon als klassieke kritiek op vermeende linkse bias, maar is geëvolueerd naar persoonlijke aanvallen, institutionele druk en strategische benoemingen.
De recente rel over een gedeelde post waarin RTBF-journalisten met Gestapo-methodes werden vergeleken, toont vooral dat Bouchez zijn eigen communicatiestrijd niet meer beheerst. Eerst delen, dan ontkennen, vervolgens minimaliseren: het patroon is bekend. Excuses of terugkrabbelen passen niet in zijn politieke DNA.
Minister in het oog van de storm
Intussen kreeg zijn minister van Media Jacqueline Galant een motie van wantrouwen over zich heen. Niet alleen omwille van haar uitspraken over een vermeend ideologisch gekleurde RTBF-redactie, maar ook omdat ze openlijk sprak over het “naar rechts duwen” van de omroep via benoemingen.
De motie haalde het niet, maar de boodschap van coalitiepartner Les Engagés was duidelijk: de liberale strategie schuurt. Openlijk twijfelen aan de onafhankelijkheid van de pers is geen detail in een democratie, maar een fundamentele breuklijn.
Benoemingen worden het echte slagveld
De echte inzet ligt nog voor ons. Binnenkort moeten opvolgers worden aangeduid voor de top van de RTBF. Daar dreigt een harde politieke krachtmeting, met onder meer Joëlle Milquet als mogelijke tegenpool van de liberale invloedspoging.
Voor Bouchez is dit meer dan een dossier: het is een symbolische strijd om mediacontrole en ideologische positionering. Maar elke nieuwe uithaal maakt de coalitie brozer en duwt partners verder weg.
Aard van het beestje
De vraag is niet langer of Bouchez de spanning opdrijft, maar of hij nog kan stoppen. Net als de schorpioen in het verhaal lijkt hij gevangen in zijn eigen reflex: confrontatie boven compromis, aanval boven nuance.
Dat levert korte mediagolven op, maar op lange termijn dreigt het hem politiek te isoleren. Want wie voortdurend steekt, riskeert dat er geen kikker meer te vinden is, die hem nog wil dragen.
(Foto: Philip Reynaers / Photonews)
