Netanyahu krijgt alsnog uitstel in strafzaak.
Zodra het politiek en moreel echt heet onder de voeten wordt, is er altijd wel ergens een conflict dat op miraculeuze wijze net op tijd oplaait. En als je Benjamin Netanyahu heet, dan is zo'n oorlog niet alleen een geopolitiek wapen, maar ook een levenslijn naar persoonlijke straffeloosheid. Terwijl Gaza verder verkruimelt onder Israëlisch vuur, blijkt in Jeruzalem de rechtsgang tegen de premier net iets te flexibel – alsof ook daar kogels het laatste woord hebben.
Geen tijd voor justitie
Het corrupte schimmenspel rond Netanyahu kreeg nog maar eens een verlengstuk. De premier hoeft deze week niet te verschijnen in zijn eigen strafzaak, die draait rond - zeg maar -het aanvaarden van sigaren, champagne en geschenken. De rechtbank gaf hem op het allerlaatste moment uitstel. Officieel "wegens diplomatieke en veiligheidsredenen", maar wie de Israëlische politiek volgt, weet dat die redenen net zo geloofwaardig zijn als een vredesakkoord op een servet van de Mossad.
Inlichtingenchefs zouden de rechtbank hebben ingefluisterd dat het nu echt even niet uitkomt om de premier op het matje te roepen. Ook goede vriend Donald Trump mengde zich in het debat. Die deed wat hij altijd doet: schreeuwen over “politieke heksenjachten” en ondertussen zelf de fakkel aansteken. Donald is zelf geen onbekende in de kunst van het juridisch ontwijken en gooide volgaarne zijn gewicht in de schaal. Niets houdt een bondgenootschap beter in stand als gedeeld misprijzen voor rechters en rechtbanken.
Bommen als bliksemafleider
Wat ondertussen opvalt is hoe verder Netanyahu in het nauw komt, hoe luider de oorlogstrom roffelt. Elke keer dat zijn advocaten opduiken met een nieuwe poging tot uitstel, wordt er ergens aan het front een raket gelanceerd of een nieuwe militaire operatie aangekondigd. De timing is geen toeval meer – het is een strategie.
Oorlog is intussen geen noodtoestand meer in Israël, het is binnenlands beleid geworden. Terwijl kinderen in Gaza sterven onder puin, hapt Netanyahu naar adem onder juridische brokstukken. De premier gebruikt het conflict als gordijn waarachter hij zijn eigen rotzooi probeert te verbergen. Achter de beelden van verbrijzelde gebouwen en wanhopige burgers, blijft zijn persoonlijke corruptiedossier verder sluimeren – uitgesteld, afgezwakt of opgeschort.
Straffeloosheid als staatsdoctrine
Dat de rechtbank plots wél ingaat op Netanyahus verzoek tot uitstel – na eerder nee te hebben gezegd – toont hoe het systeem zelf buigt onder de politieke druk van een premier die de staat niet langer leidt, maar gijzelt. De rechtsstaat die Israël ooit probeerde te zijn, wordt nu met de dag holler, terwijl het geweld wordt ingezet als argument voor uitstel, afstel en vooral: ontsnapping.
Dat Netanyahu op dit moment nog altijd premier is, bewijst hoe macht corrumpeert – en hoe corruptie zichzelf in stand houdt als ze gepantserd wordt door tanks en luchtaanvallen. Terwijl het land zichzelf uitverkoopt aan extremisme en etnisch nationalisme, gebruikt zijn leider elke raket om een dag langer uit handen van de rechtbank te blijven.
Een bloedige afrekening
Netanyahu is geen gewone verdachte. Hij is geen klassieke politicus in een schandaal. Hij is een staatsman die systematisch de oorlog voedt om het recht te ondergraven. Een premier die een regio in vlam zet om de hitte op zichzelf te verlagen. Een man die, als het hem uitkomt, bloed over de grenzen laat vloeien zodat hij het zweet op zijn voorhoofd niet moet uitleggen in de rechtszaal.
(Foto: Shutterstock)
