Bazart-frontman zakt door het ijs, maar krabbelt recht dankzij onverwachte reddingsboei.
Op het podium leek alles te kloppen. Uitverkochte zalen, meebrullende fans en een frontman die het allemaal onder controle had. Maar achter dat zorgvuldig opgebouwde plaatje ging een ander verhaal schuil. Eén van twijfel, verkeerde keuzes en een stevige crash.
In een opvallend openhartig gesprek bij De Tafel van Gert trekt Mathieu Terryn het gordijn open. Geen show, geen filter. Alleen de harde realiteit: “Ik was op zoek naar mezelf en ik zocht dat op de verkeerde manieren. Ik ben daar niet trots op.”
Diep dal achter de spotlights
De zanger van Bazart beschrijft hoe hij langzaam de grip verloor. Wat begon als een zoektocht naar identiteit, eindigde in een periode waarin hij zichzelf compleet kwijtraakte. “Dat heeft me wel in een diep dal gebracht,” klinkt het zonder franjes.
Het is het soort verhaal dat je zelden hoort van artiesten die ogenschijnlijk alles hebben. Maar net daar wringt het schoentje: succes is geen garantie op stabiliteit.
Schrijven als reddingslijn
De weg terug kwam er niet met één grote klik, maar via een trager proces. Muziek — zijn métier — werd ook zijn therapie. Schrijven werd een manier om de chaos in zijn hoofd te ordenen.
“Ik ben daar kunnen uitklimmen door het van me af te schrijven.”
Geen mirakeloplossing, wel een uitweg. Stap voor stap.
Liefde als katalysator
En dan is er nog een factor die het verschil maakte: liefde. Terryn spreekt opvallend warm over zijn relatie met Bregje Iding.
Wat begon met een simpel berichtje op Instagram, groeide uit tot iets dat zijn leven opnieuw richting gaf. “Ik werd op slag verliefd,” zegt hij. Geen strategie, geen planning — gewoon raak.
Volgens Terryn bracht zij perspectief. “De manier waarop zij in het leven staat, heeft voor mij nieuwe deuren geopend.”
Van crash naar comeback?
Het verhaal van Terryn is geen klassieke val-en-opstaan-anekdote. Het is een reminder dat zelfs wie bovenaan staat, keihard kan vallen. En dat herstel zelden spectaculair is, maar eerder een traag, soms pijnlijk proces.
De façade is weg. Wat overblijft, is een artiest die zijn fouten benoemt — en daar misschien net sterker uitkomt.
(Foto: Joel Hoylaerts/Photo News)
