Het verdict is gevallen: Fatima Ellouzati is niet alleen geschorst, maar ook definitief uit de N-VA gezet. Officieel gaat het om “het niet naleven van interne afspraken”. Maar hoe kijkt zij zelf naar wat er gebeurd is? Wij belden haar op, en kregen een verhaal dat een pak minder zwart-wit klinkt.
Fatima Ellouzati draait er niet omheen. Waar het eerst nog ging over een tijdelijke schorsing, is het nu definitief. “Ik heb dat nieuws gekregen en dacht: wat heb ik eigenlijk gedaan? Want ik weet het nog altijd niet.” Volgens de partij gaat het om het herhaaldelijk niet respecteren van interne regels. Maar Ellouzati ziet dat zelf helemaal anders.
De hele zaak begon volgens haar met sociale media, en meer bepaald met een foto die voor commotie zorgde binnen de partij. “Voor mij was dat een onschuldige foto. Ik zag daar Antwerpen in: verschillende mensen, verschillende culturen. Er was ook nog een andere foto met een Afrikaanse en een Aziatische vrouw bij. Ik had dat ‘one culture, one voice’ genoemd. Dat was mijn boodschap.”
Die foto werd binnen de partij echter anders geïnterpreteerd, en leidde tot wrevel. Zeker omdat Ellouzati ze niet offline haalde. Maar volgens haar is dat slechts een deel van het verhaal. “Het gaat niet alleen over die foto. Dat is gewoon het excuus geweest. De rest is iets anders.”
Wat dan wel? Ellouzati wijst op haar manier van werken en haar uitgesproken aanwezigheid op sociale media. “Ik ben bezig met mijn buurt. Met mensen helpen. Ik deel dingen die daar gebeuren, ja. Maar is dat dan fout? Is dat dan ‘niet loyaal’?”
Ze verwijst naar lokale dossiers en initiatieven waar ze zich voor inzette. “Ik doe dat vrijwillig. Ik krijg daar geen euro voor van de partij hé. Ik betaal zelfs lidgeld. Maar dat was mijn passie.”
Toch werd net dat volgens haar tegen haar gebruikt. Wanneer ze haar verhaal mocht doen voor de tuchtcommissie, voelde het volgens haar alsof de uitkomst al vastlag. “Ik kwam daar binnen en zat meteen in de gehaktmolen. Ik stond te bibberen. Er zaten daar zoveel mensen… Ik kon bijna niet praten.”
Ze had geen advocaat bij zich, iets waar ze nu spijt van heeft. “Ik ben daar te naïef binnengegaan. Ik dacht: ik leg gewoon uit wat er gebeurd is. Maar het was al beslist.”
Opvallend is dat Ellouzati benadrukt dat ze geen probleem heeft met Bart De Wever, ondanks dat zijn naam vaak opduikt in het verhaal. “Ik kan daar niks slecht over zeggen. Bart is altijd vriendelijk geweest. Ik zie die drie keer per jaar. Meer niet.”
Volgens haar ligt de échte oorzaak dat ze buitengebonjourd ligt niet bij die ene foto, maar elders: “Dit is een vrouwenkwestie. Jaloezie, haat… Zo voelt het voor mij. De ‘baas’ van de N-VA is blijkbaar niet Bart De Wever, maar een vrouw. Ik wist dat zelfs niet. Maar ik heb niks misdaan.”
Wat het voor haar extra zwaar maakt, is dat haar engagement verder gaat dan politiek alleen. “Ik doe dit voor mijn moeder. Zij heeft altijd mensen geholpen, vrouwen en kinderen. Toen ze ziek was, heb ik haar beloofd dat ik dat zou verderzetten.”
Haar stem wordt zachter. “En dan pakken ze dat van mij af. Iets wat ik graag doe. Dat doet pijn. Ik heb hier nachten van liggen huilen.”
Ellouzati laat het er niet bij en wil in beroep gaan, deze keer met juridische bijstand: “De eerste keer was ik te naïef. Nu niet meer. Nu ga ik met een advocaat.”
Het dossier mag voor de partij afgesloten zijn, voor Fatima Ellouzati is het verhaal duidelijk nog niet voorbij.
