Van sterspeler tot sta-in-de-weg in Trumpiaans Washington.
Lang voor hij met een kettingzaag zwaaide in een oververhitte politieke show, was Elon Musk de man die alles leek te mogen. De zelfverklaarde technokoning van de toekomst, de belichaming van Silicon Valleys grootheidswaan, kreeg een ereplaats aan de federale tafel. Hij werd binnengehaald als een mix van Tony Stark, Julius Caesar en een zuinige boekhouder met een hamer – tot hij op zijn eigen zwaard viel. Zo lezen we in The New York Times, waar David Nasaw het epos neerpent van een gevallen halfgod die dacht dat Washington zijn speeltuin was.
Muskland versus het Witte Huis
Wat begon als een innige flirt tussen de miljardair en de 45ste president, ontaardde in een koude oorlog binnen het Witte Huis. In het begin leek Musk op het podium van de politiek de perfecte nevenfiguur: visionair, rijk, luid en niet bang van een beetje controverse. Maar Musk hield zich niet aan het script. Hij was geen klassieke lobbyist met een discretieclausule. Neen, hij stond met zijn vierjarige zoon op zijn schouders op het conservatieve CPAC-podium te zwaaien met een kettingzaag.
Met zijn DOGE-departement (Department of Government Efficiency – jawel, naar zijn favoriete meme-cryptomunt genoemd) schopte hij zowat elke ambtenaar tegen de schenen. Overheidsdiensten kregen Muskiaanse reorganisaties door de strot geramd. Medewerkers werden digitaal uitgesloten, gegevens van burgers doorgespit en hele diensten als ‘overbodig’ gestempeld. De man die ooit met elektrische auto’s de planeet wilde redden, trok met een bulldozer door de federale administratie.
Wie de zon kust, wordt verbrand
Aanvankelijk kon Trump erom lachen. “Extreem tevreden met Elon”, klonk het op X, het platform dat Musk ooit Twitter noemde. Maar in Trumps universum is trouw geen optie, het is een dogma. En Musk, die kon het niet laten om zijn politieke suikeroom voor het hoofd te stoten. Hij lachte Trumps AI-strategie uit, noemde sociale zekerheid de “grootste ponzifraude ooit” en verpulverde daarmee openlijk het Republikeins verkiezingsverhaal. Zijn kritiek was niet louter intern overleg, maar een publieke steniging via zijn eigen media-imperium.
Voor de camera's van Fox - voor de vingers van duizenden volgers op X - transformeerde Musk van steunpilaar tot steen des aanstoots. Hij speelde geen adviseur, maar copresident. Hij was geen uitvoerder, maar uitvoerig. En dat kon zelfs The Donald niet dulden.
De dag dat de zon niet meer scheen
De knieval kwam op 1 april – geen mop, al had dat mooi gepast bij Musk’s theatrale stijl. De Republikeinen verloren de verkiezing voor het Hooggerechtshof van Wisconsin, ondanks Musks miljoeneninjectie. Trump begon te morren. Plots was Musk niet meer de posterboy van de politieke disruptie, maar een sta-in-de-weg. Zijn belastingkandidaat werd zonder pardon genegeerd. Zijn naam verdween van de shortlist. Zijn schaduw viel te zwaar over de westvleugel.
Op 22 april – een ironische Earth Day voor een man die raketten en pick-up trucks de lucht in jaagt – kondigde Musk aan dat hij ‘een stapje terug’ zou zetten. Meer tijd voor Tesla, luidde de officiële uitleg. Maar achter de schermen ging een ander verhaal rond: dat van een CEO die zijn greep verliest, een raad van bestuur die snode plannen smeedt, een Cybertruck die sputtert als een gammele brommer en een marktaandeel dat verdampt onder de hete adem van BYD en andere Aziatische mastodonten.
Musk blijft rijk, maar niet onaantastbaar
Natuurlijk blijft de man stinkend rijk. SpaceX mag dan wel lucratieve overheidscontracten binnenharken en Starlink surft op een golvende 42 miljard dollar aan Trumpiaans steunbeleid, maar dat zijn deals die ook zonder zijn aanwezigheid zouden zijn beklonken. Washington draait door, met of zonder flamboyante megalomaan in een zwart T-shirt.
De echte les? Het Amerikaanse systeem is allergisch voor ongekozen messiassen. Wie denkt dat hij de regering kan hacken als een startup, ontdekt snel dat democratie – hoe rommelig ook – geen ruimte laat voor soloartiesten met een godcomplex. Elon Musk vergiste zich van podium. Hij dacht dat Washington Silicon Valley was. Maar in D.C. gelden andere wetten. Daar worden zelfs de rijksten ter wereld, als ze de ongeschreven regels schenden, gewoon opzijgeschoven.
En zo eindigde het Musk-tijdperk niet met een knal, maar met een droog persbericht, een mislukte SUV en een president die de blik alweer op de volgende miljardair richt.
(foto: AI-P-magazine)
