Stil aan de overkant.
Bestaan de groenen eigenlijk nog? Het is een vraag die steeds meer mensen zich stellen. Zelden was het zo stil rond een politieke familie die ooit dacht de wereld te gaan redden met bakfietsen, klimaatmarsen en morele superioriteit. Ja, dat is te kort door de bocht. Maar kijk: eindelijk duiken de groenen nog eens op in het nieuws. Alleen niet met een klimaatoverwinning of electorale comeback, wel met een klein schandaaltje rond “ongepaste relaties”. Elke publiciteit is publiciteit, toch?
De stilte rond de groenen was oorverdovend
Er was een tijd dat Groen, Ecolo en hun Europese vrienden dagelijks de morele les kwamen spellen. Vliegen was verdacht. Auto’s waren net geen oorlogsmisdaden op wielen. De middenklasse moest zich schuldig voelen voor een steak op zondag en een citytrip naar Barcelona.
Vandaag is daar opvallend weinig van over.
Electoraal kregen de groenen de voorbije jaren stevige klappen. Politiek lijken ze steeds vaker gereduceerd tot figuranten die vooral intern met zichzelf bezig zijn. Zelfs hun klassieke thema’s worden intussen overgenomen door andere partijen.
En dus bleef het akelig stil.
Tot nu.
Bas Eickhout verdwijnt plots van het toneel
Bas Eickhout, de Nederlandse covoorzitter van de groene fractie in het Europees Parlement, kondigde dinsdag onverwacht zijn onmiddellijke vertrek aan.
Officieel spreekt hij over “een nieuwe fase” en een nieuw politiek tijdperk nu GroenLinks en de Nederlandse PvdA samensmelten in de nieuwe partij PRO.
Maar tegelijk duiken er berichten op over “ongepaste relaties”.
Een vage formulering die in politieke communicatie meestal betekent dat er meer aan de hand is dan men voorlopig publiek wil toegeven.
Morele superioriteit, behalve voor zichzelf
Het pijnlijke voor de groenen is niet eens het vertrek zelf, maar opnieuw de tegenstelling tussen hun imago en de realiteit.
Jarenlang profileerden groene politici zich als de ethische elite van Europa: transparanter, eerlijker, menselijker en vooral moreel beter dan de rest.
Maar telkens opnieuw botsen die grote principes op dezelfde menselijke realiteit als bij alle andere partijen: macht, ego’s, interne spelletjes en grensoverschrijdend gedrag.
Plots blijken ook de politieke predikers van duurzaamheid gewoon politici van vlees en bloed.
Van klimaatapostel naar probleemdossier
Eickhout gold jarenlang als een van de bekendste groene stemmen op Europees niveau. Sinds 2009 bouwde hij een stevige reputatie uit rond klimaatbeleid en ecologische dossiers.
Samen met de Duitse Terry Reintke leidde hij de Greens/EFA-fractie in het Europees Parlement, waar ook Groen en Ecolo deel van uitmaken.
Maar van dat groene morele aura blijft nu vooral een ongemakkelijke exit over.
De timing is pijnlijk
Voor de groenen komt dit op een bijzonder slecht moment.
De partijfamilie worstelt al langer met tanende zichtbaarheid, interne verdeeldheid en een electoraal verhaal dat steeds minder aanslaat buiten de overtuigde stadskernen.
Waar ze vroeger overal het debat domineerden, lijken ze vandaag vooral afwezig.
En net wanneer hun naam nog eens opduikt in de actualiteit, gaat het niet over klimaat of beleid, maar over “ongepaste relaties”.
Politieke relevantie verdampt sneller dan CO₂
Het meest opvallende aan het hele verhaal is misschien nog hoe weinig schokgolf het veroorzaakt.
Een paar jaar geleden zou het vertrek van een Europese groene kopman dagenlang het politieke debat beheerst hebben.
Vandaag halen veel mensen waarschijnlijk eerst hun schouders op - ‘so What!?’ - en vragen ze zich vervolgens af: “Zaten die groenen eigenlijk nog in de regering ergens?”
Dat zegt misschien meer over de toestand van de groene beweging dan het schandaal zelf.
(Foto: PD)
