“Help Filip, het lukt niet.”
Er zit een bijna poëtische ironie in de jongste episode van de Belgische politiek. Bart De Wever, Vlaams-nationalist in hart, ziel en partijprogramma, dreigt ermee om naar de koning te stappen als de federale begroting niet rond is. Dezelfde koning die symbool staat voor het land dat de N-VA decennialang in stukjes wilde knippen. En nu, anno 2025, lijkt het Paleis plots weer goed genoeg als biechtstoel.
Van republikeinse droom naar monarchaal noodplan
De Wever heeft de deadline voor zijn begroting intussen twee keer gemist. Twee keer een zelfopgelegde grens overschreden, twee keer de indruk gewekt dat hij zijn federale meerderheid met plakband en protocol bijeenhoudt. En dus gooit hij het over een andere boeg: de koning. Het Paleis als stok achter de deur, als morele pasmunt om de coalitie in het gareel te houden. Alsof de republikein-in-rust plots ontdekt heeft dat een koninklijk aureool nog altijd wonderen kan doen in de Wetstraat.
Het is een wending die de tragikomische kern van de Belgische politiek blootlegt: een premier die ooit pleitte voor de afschaffing van het koningshuis, dreigt nu met datzelfde instituut om zijn eigen regering in het gareel te houden. De monarchie als drukmiddel in een begrotingscrisis — dat is pas Belgisch surrealisme.
Macht, symboliek en zelfbehoud
De Wever weet hoe hij macht moet doseren. Door de koning in te roepen, positioneert hij zichzelf als man van de laatste redelijke daad. Hij laat uitschijnen dat als de partners niet volgen, hij “gedwongen” wordt om het landelijk gezag — het laatste overblijfsel van eenheid — te raadplegen. Dat klinkt staatsmansachtig, maar het is vooral strategie. De koning wordt niet geraadpleegd uit respect, maar gebruikt als wapen in een interne machtsstrijd.
Zo wordt het Paleis, dat de N-VA jarenlang wegzette als een symbool van verouderd Belgicisme, nu een troefkaart in de handen van dezelfde partij. Een vreemdsoortige wending, die vooral illustreert hoe ideologische principes moeiteloos buigen voor politieke opportuniteit.
Cynisme in koninklijke verpakking
Het Paleis fungeert opnieuw als wat het altijd al geweest is: de nooduitgang van een regering die zichzelf in de knoop heeft gewerkt. Alleen is het deze keer niet een wankelende premier van de traditionele partijen die er steun zoekt, maar de architect van een nieuwe Vlaamse identiteit.
En ergens, diep in de marmeren gangen van Laken, moet het even stil zijn geweest. Want zelfs de koning weet dat wanneer Bart De Wever aanbelt, het niet om geloof gaat — maar om macht. En dat maakt het allemaal nog een tikje cynischer.
(Foto: Didier Lebrun/ /Photo News)
