Donald Trump als ongenaakbaar ego en Mark Rutte als zijn cheerleader-in-chief.
De NAVO-top in Den Haag had officieel één missie: de militaire paraatheid van Europa heruitvinden in tijden van Russische dreiging. Maar de aandacht ging bijna exclusief naar de teruggekeerde Amerikaanse keizer zonder kleren: Donald Trump. De man kreeg een soort weekendje Efteling voor volwassenen aangeboden met overnachting in een koninklijk logeerbed bij Willem-Alexander.
Mark Rutte, ex-premier en huidig NAVO-chef, liet zich zelfs verleiden tot een politiek kontlikken. We hadden het een warme bericht aan Trump en hij noemde Trump zowaar “daddy” – een bijnaam die zelfs voor de Amerikaanse president in kwestie zichtbaar ongemakkelijk klonk. Of hij bloosde, of zijn zelfbeeld groeide spontaan drie maten. Moeilijk te zeggen.
Theo Francken: “Ik kreeg plaatsvervangende schaamte”
Defensieminister Theo Francken (N-VA) werd erv even ‘algerisch’ van de ziekelijke nerd Filip Mars van Chris Van den Durpel. Op X – de digitale toog waar Francken zich thuis voelt – schreef hij: “Amai, die NAVO-top: wat een festival van gevlei en geslijm.” Volgens hem leek de top meer op een Amerikaanse verkiezingsmeeting dan op een strategisch overleg. “Hoe sommigen, die tijdens Trumps vorige ambtstermijn nog gretig stonden te tuffen op alles wat hij zei, nu plots in de rij staan om zijn hand te kussen, is intriest. Het bezorgt me plaatsvervangende schaamte.”
Maar Francken heeft meer dan alleen morele buikpijn. Volgens hem hebben de Europeanen dit uitgestrekte likfestijn vooral aan zichzelf te danken. “We hebben onze eigen defensie decennialang behandeld als de kapotte koffiemachine van de overheid: onzichtbaar, ondergefinancierd en pas opgemerkt als het helemaal niet meer werkt.” En dus is het, zegt hij, logisch dat we nu met open mond staan te hopen dat Amerika nog eens de kastanjes uit het vuur komt halen wanneer Poetin de oostgrens opentrekt.
Vechten met lege magazijnen
De cijfers zijn intussen duidelijk: Europa is militair een papieren tijger met een burn-out. België moet dit jaar nog beginnen met het halen van de oude 2 procent-norm van het BBP aan defensie-uitgaven, terwijl de NAVO-leden nu al een volgende lat op 5 procent hebben gelegd. Die norm bestaat uit 3,5 procent zuivere militaire uitgaven en 1,5 procent voor bredere weerbaarheid, zoals cyberverdediging en infrastructuur. Premier Bart De Wever noemde het “een nieuwe marathon”, maar in realiteit hinken we nog aan de startlijn.
Het narratief kantelt: Trump als redder in nood?
Het ongemakkelijke aan heel dit tafereel is dat Trump jarenlang werd uitgejouwd in Europese salons en nu plots wordt onthaald als een noodzakelijke bondgenoot. Dezelfde man die eerder dreigde de NAVO als “verouderd” af te schaffen, wordt nu op handen gedragen alsof hij de laatste verdediger van het vrije Westen is. En laat dat net zijn wat Francken zo wrang vindt: de hypocrisie, het geheugenverlies, de politieke acrobatie om toch maar genade te vinden in de ogen van de Amerikaanse president die je eerder nog een gevaar voor de wereldvrede noemde.
Volgens Francken moeten we ophouden met kruipen en beginnen investeren. In tanks, munitie, personeel en cyberverdediging. Want zolang Europa zelf geen tanden heeft, zal het moeten glimlachen naar de tandarts die hen tegen Poetin beschermt.
Europa, de bedelaar in maatpak
De NAVO-top in Den Haag werd een spiegel waarin de Europese lidstaten zichzelf bulldozer. De militaire plannen liggen er, de cijfers zijn gekend, de realiteit ook: als we onze veiligheid blijven outsourcen, zullen we blijven smeken. En smeken leidt tot slijmen,
(Foto: Shutterstock)
