🎥 Walgelijke Israëlische soldatenhumor: “It’s a boy.”

Als oorlog vernedering wordt – Israëlische soldaten maken van een explosie in Gaza een ziek ‘gender reveal’-moment.

Een rookpluim in babyblauw. Gelach op de achtergrond. En dan, uit de mond van een Israëlische soldaat, die zin die je normaal hoort bij een blije moeder met een taartmes in de hand: “It’s a boy!” Geen kind in zicht. Geen feest. Alleen puin. Alleen vernedering. Alleen propaganda verpakt als satire – op een plek waar mensen elke dag sterven door raketten, honger, of het simpele feit dat ze bestaan. Ondertussen moet schrijver Herman Brusselmans zich in ons land verantwoorden omdat Joodse overlevenden van WOII zich beledigd voelen door zijn woorden.

De video werd onder andere gedeeld door Europarlementslid Rima Hassan en de Franse volksvertegenwoordiger Thomas Portes. Ook talloze nieuwskanalen die zich specialiseren in de situatie in Palestina pikten de beelden op. Het was uiteindelijk Al Jazeera die ze breed de wereld instuurde. Sindsdien is de verontwaardiging niet te stuiten.

En terecht. Wat hier getoond wordt, is niet alleen smakeloos, het is een absoluut dieptepunt in de banalisering van oorlog. Geen enkele soldaat zou ooit plezier mogen scheppen in de vernietiging van een gebouw – zelfs niet als het leeg stond. Zelfs niet als het ‘maar’ beton was. En al zeker niet in een stad waar het verschil tussen leven en dood vaak afhangt van net dat ene gebouw waarin je dekking zoekt.

Moreel faillissement in blauw rooksignaal

De verdediging – want die komt ongetwijfeld – zal luiden dat er niet bewezen is dat het om een burgergebouw ging. Of dat de blauwe rook niet gepland was. Of dat het gewoon om “soldatenhumor” ging. Alsof het begrip ‘oorlogsmisdaden’ plots ophoudt te bestaan zodra je er een geintje van maakt.

Wat dit fragment vooral toont, is het moreel verval van een leger dat zichzelf profileert als hyperprofessioneel, moreel superieur en westers verantwoord. Hier zien we geen elitesoldaten. Hier zien we jonge mannen die met kinderlijke opwinding toekijken hoe ze iets opblazen. Met dezelfde grijns als jongens die vuurwerk afsteken. Alleen is dit geen vuurwerk. Dit is oorlog. In een regio die al maanden – zo niet decennia – lijdt onder een bezetting die systematisch elk sprankeltje menselijkheid wegvreet.

Stilte of schaamte? Vanuit Tel Aviv: geen commentaar

De Israëlische overheid heeft nog geen officiële reactie gegeven op de beelden. De gebruikelijke stilte – of het gebruikelijke verdraaien van feiten – lijkt ook nu het standaardantwoord te zijn. Geen woord over het gedrag van de soldaten. Geen interne sanctie. Geen publieke veroordeling. Zolang het PR-bureau van de Israëlische Defensiemacht het incident niet als schadelijk inschat, is het blijkbaar geen probleem.

Ondertussen gaat het doden verder. Gaan de luchtaanvallen verder. Gaat de collectieve vernedering verder. Dat is wat dit filmpje in essentie is: het bespotten van leed. Een cynisch spektakel waar vernieling omgevormd wordt tot entertainende meme.

“It’s a boy!” zal nooit meer hetzelfde klinken.

Niet voor wie de beelden zag. Niet voor wie gelooft in internationale rechtsorde. En al zeker niet voor de Palestijnse ouders die hun zoon echt verloren zijn. Niet in een rookpluim van feest, maar in het stof van een ingestort huis.

Laat ons hopen dat het Westen zich hier niet wéér van wegdraait. Wie deze video zonder afgrijzen bekijkt, heeft niet alleen een probleem met ethiek – maar met menselijkheid tout court.

(Foto: screenshot X)