Hij was een ogenschijnlijk brave huisvader, had een degelijke functie in het bankwezen, en dronk ’s avonds samen met zijn vrouw een kopje thee voor het slapengaan. Maar wat zich achter de gevel van dat Limburgse huis afspeelde, tart elke verbeelding.
Volgens justitie heeft de man zijn echtgenote jarenlang systematisch verdoofd met zware medicatie, die hij haar heimelijk toediende via die ogenschijnlijk onschuldige thee. Terwijl zij volledig van de wereld was, maakte hij zijn diepste en meest perverse seksuele fantasieën op haar waar. En dat niet één keer, maar meerdere keren per week. Alles werd ook nog eens minutieus gefilmd.
De vrouw, ondertussen van hem gescheiden, doet vandaag haar verhaal in een dossier dat stilaan tot in de donkerste hoekjes van het Limburgse gerecht verspreid raakt. Jarenlang had ze last van black-outs. Ochtenden waarop ze zich niets meer herinnerde van de avond voordien. Gesprekken die volgens haar kinderen wel degelijk gevoerd waren, maar waar bij haar elk spoor van ontbrak.
Op een dag valt het kwartje. Het patroon is té duidelijk: de verdoofde nachten vallen telkens samen met de thee die haar man haar liefdevol voorschotelt. Op avonden dat hij weg is, voor zijn hobby of zaken, voelt ze zich wél helder. De thee wordt een verdacht goedje, en ze stapt met haar vermoeden naar de huisarts.
De bloedtest liegt er niet om. In haar lichaam worden hoge concentraties slaap- en pijnstillende medicatie gevonden, waarvan ze zelf nooit weet gehad heeft dat ze die nam. Medicatie die haar man bovendien via zijn eigen huisarts en zelfs een familielid liet voorschrijven. Wat volgde was een confrontatie die begon met ontkenning, maar eindigde in een halve bekentenis: hij wilde haar “helpen beter te slapen”, zo luidde zijn ongeloofwaardige uitleg.
De vrouw neemt geen genoegen met halve waarheden. Ze zet hem uit huis, en wanneer ze het huis doorzoekt, stuit ze op seksattributen waar ze nog nooit van haar leven mee in aanraking kwam. Wat volgt is een klacht bij de politie. Die valt prompt binnen op de hotelkamer waar de man tijdelijk verblijft en treft er meerdere harde schijven en andere gegevensdragers aan. De federale Computer Crime Unit wordt erbij gehaald. Wat zij aantreffen, is pure horror.
Op de beelden is te zien hoe de vrouw, verdoofd en hulpeloos, wordt misbruikt met objecten, op manieren die experts later omschrijven als “een extreme vorm van verkrachting”. De vrouw ligt erbij als een pop, volledig buiten bewustzijn, en is zichtbaar niet in staat zich te verzetten. Alles wordt nauwgezet gefilmd. Het materiaal is nooit gedeeld met anderen, maar dat maakt de feiten er niet minder zwaar op.
De man wordt gearresteerd, voorgeleid en aangehouden. In de verhoren blijft hij vaag, minimaliseert hij de ernst en toont hij amper spijt. Hij zit intussen al maanden in voorhechtenis. Zijn werkgever heeft hem ontslagen. Zijn vrouw is ondertussen met succes een echtscheiding gestart en wordt bijgestaan door haar familie én haar kinderen, die op hun manier ook getroffen zijn door deze nachtmerrie.
