De Raad voor de Journalistiek heeft P-magazine een tik op de vingers gegeven na een klacht van Helena Catoir.
In ons artikel van 14 februari 2025 ‘Matteo Simoni zoekt jongedame om stiekem, rubberloos mee te vogelen’ werd verwezen naar haar partner Dennis Burkas, veroordeeld voor verkrachting, belaging en kinderporno. Daarin werd ook geschreven dat de buurman van Burkas, enkel bij de voornaam genoemd, mogelijk de biologische vader van Helena’s kind was. Die voornaam hebben we in het bewuste stuk, na de uitspraak van de Raad, inmiddels vervangen door de V. van Vinc… euh Victor.
Eerst woest: “laster en leugens”
Toen Helena haar klacht indiende, ging ze voluit in de aanval: ze sprak van “laster en leugens” en probeerde ons artikel zo weg te zetten als compleet verzonnen.
Tijdens de zitting: bocht van 180 graden
Maar tijdens de zitting bij de Raad, nadat we uit de doeken deden dat we zwart op wit bewijs hadden van het feit dat Burkas haar prostitueerde in de periode van de bevruchting en dat de voormalige buurman één van de klanten was, kwam er plots een bocht waar Max Verstappen jaloers op zou zijn. Helena trok haar eigen woorden in en gaf toe dat we géén leugens hadden geschreven. Wat overbleef van de klacht? Geen “leugens”, geen “laster”, maar een veel vager verwijt: schending van de privacy van haar kind.
In de boekskes wél, bij ons niet
Dat is nog het meest hallucinante: Helena zelf heeft in de boekskes en kranten breed uitgemeten dat ze “niet weet wie de vader is” omdat ze in een “wilde periode” zat. Maar zodra P-magazine één mogelijke voornaam vermeldt en duidt door wie die “wilde periode” uit geldgewin werd georchestreerd, is het privacyalarm niet van de lucht. In de boekskes en kranten zijn de verzinsels van Burkas en Catoir showbizz, bij ons is het echte verhaal een rechtsprincipe.
De Raad: correct maar toch fout
De Raad voor de Journalistiek erkent dat we geen onwaarheden publiceerden, maar vindt toch dat we door het vermelden van een voornaam “het kind onrechtstreeks identificeerden”. Correct, maar fout dus. Het soort logica waarmee je in België alles tegelijk kan zijn: onschuldig én toch berispt.
Moraal van het verhaal
Wat begon als een klacht over zogezegde leugens en laster, eindigde als een discussie over privacy. En zelfs die discussie hing met haken en ogen aan elkaar, aangezien de klaagster zélf de media al uitvoerig had ingelicht over haar wilde verleden en de onduidelijkheid rond het vaderschap.
Soit, hier de uitspraak van de Raad:
Naar aanleiding van de rechtszaak, waarbij Dennis Burkas in beroep gaat tegen zijn veroordeling voor onder meer verkrachting en belaging van acht vrouwen, biedt de journalist context bij de werkwijze van Burkas. Ook de informatie dat er een kind zou voortgekomen zijn uit gedwongen prostitutie valt onder die context. Dat is journalistiek geoorloofd, maar het is in de context van het artikel niet geoorloofd om daarbij het kind van klaagster onrechtstreeks te identificeren. Dat gebeurt door de verwijzing naar zijn moeder. Dit schendt het privéleven en de rechten van het kind. Er is geen maatschappelijk belang dat dit rechtvaardigt. Er is dan ook sprake van een inbreuk op artikel 22 en 23 van de Code. Om die redenen is de Raad voor de Journalistiek van oordeel: De klacht is gegrond.
