Voor Netanyahu is de oorlog pas voorbij als alle uranium weg is uit Iran.
Donald Trump heeft opnieuw bewezen dat geopolitiek voor hem vooral een kinderspel blijft. Terwijl de wereld met ingehouden adem kijkt naar een broos staakt-het-vuren tussen de Verenigde Staten, Israël en Iran, veegt de Amerikaanse president een Iraans vredesvoorstel van tafel met de finesse van een driftige kleuter.
“Ik heb zojuist de reactie gelezen van de zogenaamde vertegenwoordigers van Iran. Ik vind het niets. Volkomen onacceptabel!”
Dat schreef Trump op zijn favoriete digitale klaagmuur, Truth Social
, deels in hoofdletters uiteraard. Want in Trumps universum geldt nog altijd dezelfde communicatieregel als op de speelplaats: wie het hardst roept, heeft gelijk.
Diplomatie volgens de Donald
De Verenigde Staten hadden een voorstel doorgestuurd om de oorlog te beëindigen. Iran antwoordde via bemiddeling van Pakistan met een voorspelbare eis: stop de gevechten op alle fronten, ook in Libanon, hef de sancties op en laat de Iraanse olie opnieuw vrij stromen.
Op zich geen exotische voorwaarden. Wie een conflict wil beëindigen, verwacht meestal dat de andere partij stopt met bombarderen en de economische wurggreep loslaat.
Maar voor Trump was het antwoord blijkbaar onvoldoende naar zijn zin.
Wat er precies onaanvaardbaar was, zei hij er niet bij. Uitleg is in dit soort politieke theater vaak een overbodige luxe.
Netanyahu wil pas stoppen als alles is weggehaald
Ook Benjamin Netanyahu deed een duit in het oorlogszakje. In een interview met CBS News verklaarde de Israëlische premier dat de oorlog pas voorbij is wanneer het verrijkte uranium van Iran volledig is verwijderd.
“Je gaat erheen en je haalt het eruit”, zei hij.
Het klonk alsof hij een kapotte koelkast liet ophalen, niet alsof hij sprak over nucleair materiaal in een van de meest explosieve regio’s ter wereld.
Opmerkelijk detail: Israël beschikt zelf over een nucleair arsenaal.
Vredesonderhandelingen als kinderspel
De diplomatie in het Midden-Oosten begint steeds meer te lijken op een bizarre aflevering van Nonkel Bob.
Vrolijke, vrolijke vrienden aan tafel, tot iemand een voorstel doet dat de andere niet bevalt.
Dan wordt er met sancties gezwaaid, dreigementen rondgestrooid en mogen diplomaten opnieuw proberen de brokstukken bijeen te rapen.
Ondertussen wachten miljoenen burgers in Iran, Israël en Libanon af of hun toekomst wordt bepaald door staatsmanschap of door het humeur van mannen die op sociale media regeren.
De wereld als persoonlijke speeltuin
Trump blijft de internationale politiek benaderen alsof het een vastgoeddeal is: als de voorwaarden hem niet bevallen, smijt hij het contract op tafel en roept dat het “volkomen onacceptabel” is.
Netanyahu doet intussen alsof vrede pas mogelijk is wanneer alle risico’s uitsluitend bij de tegenpartij liggen.
En de rest van de wereld mag hopen dat volwassen diplomatie het uiteindelijk haalt van ego, testosteron en politieke profilering.
Want zolang wereldleiders zich gedragen als kinderen die ruzie maken over de regels van hun eigen spel, blijft vrede vooral een woord dat goed klinkt in persberichten.
Netanyahu droomt van een Israël zonder Amerikaanse militaire steun
Benjamin Netanyahu heeft een nieuwe droom. Binnen tien jaar moet Israël niet langer afhankelijk zijn van de miljarden dollars militaire steun uit de Verenigde Staten. Een opmerkelijke uitspraak van een premier die al decennialang op een stevig Amerikaans krediet leeft.
In een interview met het programma 60 Minutes verklaarde Netanyahu dat hij het financiële luik van de militaire samenwerking met de VS volledig wil afbouwen. Vandaag ontvangt Israël jaarlijks zo’n 3,8 miljard dollar aan Amerikaanse militaire steun. Tussen 2018 en 2028 loopt dat op tot in totaal 38 miljard dollar.
Dat is geen zakgeld. Dat is een permanente kredietlijn waarmee gevechtsvliegtuigen, raketten en bommen worden betaald.
De puber die eindelijk op eigen benen wil staan
Netanyahu klinkt als een puber van middelbare leeftijd die aan zijn ouders laat weten dat hij zelfstandig wil wonen, maar voorlopig nog wel de autosleutels, de kredietkaart en de wekelijkse overschrijving behoudt.
“Ik wil niet wachten op het volgende Congres. Ik wil nu beginnen”, zei hij.
Met andere woorden: Israël wil minder afhankelijk lijken, maar zonder de strategische voordelen van de Amerikaanse alliantie op te geven.
Amerikaanse liefde bekoelt
De timing van Netanyahu is geen toeval. In de Verenigde Staten groeit de kritiek op Israël en op Netanyahu zelf. Uit recente peilingen blijkt dat steeds minder Amerikanen vertrouwen hebben in zijn leiderschap.
Volgens Netanyahu ligt dat “bijna volledig” aan de explosieve groei van sociale media.
Dat is een handige uitleg. Wanneer burgers beelden zien van verwoeste steden, dode kinderen en eindeloze bombardementen, ligt het probleem volgens hem niet bij de oorlog, maar bij het feit dat mensen die beelden ook daadwerkelijk te zien krijgen.
Minder dollars, meer invloed
Netanyahu’s boodschap is duidelijk: Israël wil zich presenteren als een sterke, zelfstandige regionale macht, met nauwere banden met de Golfstaten en minder zichtbare afhankelijkheid van Washington.
Toch blijft de realiteit dat Israël zonder Amerikaanse steun nooit dezelfde militaire slagkracht had opgebouwd.
Wie jaren op een infuus leeft, kan wel verklaren dat hij binnenkort zonder wil. Maar zolang de naald nog in de arm zit, blijft dat vooral een kwestie van politieke retoriek.
En intussen draaien de oorlogsmachines gewoon verder. Met of zonder Amerikaanse dollars.
(Foto: Shutterstock)
