Woordvoerster van het Witte Huis: “Donald Trump is bereid een deal te sluiten.”
Donald Trump is aardig op weg om Poetin van de troon te stoten als grootste lul van de eeuw. De gezant van god – die naar eigen zeggen in alles het beste is - herneemt zijn bekende positie aan de geopolitieke onderhandelingstafel: met de ellebogen breed uitgespreid, een stalen gezicht, en een economische agenda die leest als een ultimatum. In de jongste fase van de slepende handelsoorlog met China stelt hij zich open voor dialoog — op voorwaarde dat Peking het openingsbod doet. Geen vrijblijvende toenadering, wel een doordacht positioneringsspel waarin Washington duidelijk maakt wie, wat hen betreft, het initiatief moet nemen.
"We willen een deal, maar China moet eerst buigen"
Karoline Leavitt, woordvoerster van het Witte Huis, verwoordde het zonder franje: “President Trump is bereid een akkoord te sluiten.” Maar dat aanbod komt niet zonder voorwaarden. De boodschap richting Xi Jinping is helder: Peking moet de eerste stap zetten — en liefst met inhoud. “Zij willen wat wij hebben: markten, consumenten, liquiditeit.” Het is klassieke Trumpiaanse onderhandelingstactiek: de machtsbalans publiekelijk in eigen voordeel presenteren nog voor de gesprekken begonnen zijn.
Aan Chinese zijde klinkt het verzet voorspelbaar, maar scherp: "Dialoog kan pas wanneer Washington stopt met dreigementen en een onderhandeling op basis van gelijkwaardigheid wil voeren." Met andere woorden: geen dictaat, geen diplomatie op bevel.
Geïsoleerde tactiek: VS zoekt bondgenoten in offensief tegen Chinese exportmacht
Parallel aan het politieke steekspel voert Washington achter de schermen een bredere strategie uit: het economisch isoleren van China via een netwerk van bilaterale en multilaterale deals. In de praktijk betekent dat dat meer dan 70 landen benaderd worden met het voorstel om wederzijdse handelsvoordelen te bekomen — op voorwaarde dat zij zich distantiëren van Chinese tussenhandel. Geen ‘omwegimport’ via derde landen, geen uitwijkconstructies voor Chinese bedrijven die Amerikaanse sancties proberen te omzeilen. De contouren van een nieuwe economische muur worden zichtbaar.
De hoop in Washington is dat een afsluiting van alternatieve exportkanalen China tot concessies dwingt. Minder afzetmogelijkheden, meer binnenlandse druk — en dus grotere bereidheid tot toegevingen. Maar die drukstrategie kent zijn limieten.
Peking wijkt niet: economische cijfers sterken Xi in zijn verzet
In de praktijk blijkt China bestand tegen de Amerikaanse druk. Integendeel: het Chinese bruto binnenlands product groeide in het eerste kwartaal van 2025 met 5,4 procent op jaarbasis — een cijfer dat de verwachtingen overtrof en Peking tijdelijk politieke zuurstof geeft. De verwerkende nijverheid draaide de voorbije maanden op volle capaciteit om nog snel bestellingen uit te voeren voor de invoerheffingen van Trump volledig van kracht werden. Die stegen van 10 procent in februari naar 145 procent vandaag.
Maar de eerste tekenen van vermoeidheid tekenen zich al af. In de zuidelijke industriegebieden worden productielijnen stilgelegd wegens geannuleerde orders uit de Verenigde Staten. De containertrafiek in grote havens daalde vorige week met 6 procent. De vraag is hoe lang China dat tempo kan aanhouden zonder structurele binnenlandse stimulansen.
Het Politbureau overweegt intussen maatregelen om de binnenlandse vraag aan te zwengelen. Een nieuwe ronde van economische stimulus, wellicht met fiscale prikkels en consumptiebevorderende initiatieven, lijkt onafwendbaar. Xi Jinping staat voor de uitdaging om het groeiritme vast te houden zonder het gezicht te verliezen in een internationale confrontatie die almaar brutaler wordt.
Diplomatie met ontbloot mes
Xi en Trump staan lijnrecht tegenover elkaar, en beide leiders beseffen wat er op het spel staat. Voor Trump is een sterke deal een trofee op weg naar de glorie. Voor Xi is gezichtsverlies geen optie in een context van nationale trots en binnenlandse discipline.
In afwachting van echte gesprekken blijft het spel dat van het strategische aftasten: Washington duwt, Peking wankelt niet. Maar onder de oppervlakte borrelt de spanning. En als de geschiedenis één les leert, is het dat grote economische conflicten zelden netjes eindigen aan de onderhandelingstafel — tenzij beide partijen beseffen dat verlies duurder is dan toegeven.
(Foto: montage screenshots YouTube)
