Inspecteren zonder te meten: politie hinkt achterop in strijd tegen opgevoerde e-crimineeltjes.
De Belgische politie kan nauwelijks ingrijpen tegen opgevoerde e-steps en fatbikes. Niet omdat ze niet willen, maar omdat ze de middelen niet hebben. Terwijl het aantal zware inbreuken met opgevoerde voertuigen toeneemt, beschikt de politie over testmateriaal dat technisch achterhaald is. Tegelijk laat het wettelijk kader voor meetapparatuur in België zich samenvatten als een labyrint van vier overlappende overheden, die elk hun eigen toelatingsprocedures hanteren.
Controle met verouderde technologie
In Mechelen voert de lokale politie een controleactie uit. Een fatbike met opvallend brede banden wordt aan de kant gezet en getest met een klassieke rollentestbank. Dat toestel meet enkel de rotatie van het achterwiel, en is oorspronkelijk bedoeld voor bromfietsen. Commissaris Gino Verbruggen van politiezone Rivierenland stelt bij VRT NWS een en ander nuchter vast: “Deze toestellen zijn niet aangepast aan de huidige realiteit. Ze zijn onvoldoende voor het detecteren van opgevoerde e-steps en fatbikes.”
Moderne testbanken kunnen zowel voor- als achterwiel tegelijk controleren, wat essentieel is bij tweewielers met gesofisticeerde motorondersteuning of verborgen tuningmodules. Maar onze politiediensten hebben geen toegang tot zulke apparatuur.
De urgentie neemt toe: gevallen van extreme snelheden met opgevoerde e-steps zijn geen uitzondering meer. Recent werd in Vlaanderen nog een bestuurder geïntercepteerd die met een e-step aan 90 km/u een politiecontrole probeerde te ontlopen.
Vier goedkeuringen voor één toestel
De oorzaak ligt bij het Belgische goedkeuringssysteem voor snelheidsmeters. Elke fabrikant die zijn toestel wettelijk bruikbaar wil maken op Belgisch grondgebied, moet hiervoor goedkeuring krijgen van maar liefst vier instanties: Vlaanderen, Wallonië, Brussel en de federale overheid. Elk gewest stelt zijn eigen voorwaarden voor het gebruik op hun respectieve wegen, terwijl de federale overheid bijkomende goedkeuring vereist voor toepassing op autosnelwegen en andere federale domeinen.
“Om in heel België te mogen leveren, moet een fabrikant dus vier keer een goedkeuringsprocedure doorlopen,” zegt Lien Meurisse van de FOD Economie. Volgens haar is dat systeem niet alleen traag, maar ook een rem op innovatie. “Leveranciers haken af omdat het te complex en tijdrovend is. Zeker in vergelijking met andere Europese landen waar slechts één erkenning volstaat.”
Dat wordt bevestigd door Stef Willems van VIAS, het Belgische kenniscentrum voor verkeersveiligheid: “Elke betrokken overheidsdienst hanteert eigen normen en procedures, die vaak strenger zijn dan elders in Europa. Dat is onhoudbaar in een tijd waarin mobiliteit sneller verandert dan ons wetgevend kader.”
Speed guns: toegelaten in Europa, verboden in België
Ook andere meetinstrumenten zoals draagbare speed guns zijn in België voorlopig uitgesloten. Nochtans kunnen die toestellen snel en objectief snelheidsovertredingen vaststellen, en worden ze in heel wat EU-lidstaten al jarenlang gebruikt door ordediensten. In België blijft de toepassing ervan geblokkeerd omwille van dezelfde juridische versnippering.
Zelfs voor toestellen met een bewezen staat van dienst in het buitenland, zijn de procedures hier zo omslachtig dat lokale politiezones ze niet in gebruik kunnen nemen. Agenten blijven daardoor afhankelijk van een infrastructuur waar ze op het terrein niets mee kunnen aanvangen.
Oproep tot hervorming
De roep om hervorming klinkt steeds luider. Cathy Berx - corona-coryfee van het eerste uur en voorzitter van het Vlaams Forum Verkeersveiligheid - stelt dat het tijd is om de administratieve impasse te doorbreken. “De procedures om de juiste apparatuur toe te laten zijn onnodig complex. Als we sneller toegang krijgen tot moderne meettoestellen, kan dat een directe impact hebben op de verkeersveiligheid, in het bijzonder voor kwetsbare weggebruikers zoals voetgangers.” Veel woorden, maar weinig daden. Dat was tijdens corona wel anders, niet waar? Nu ja, niet helemaal: Berx bracht het dossier intussen onder de aandacht bij federaal minister van Mobiliteit Jean-Luc Crucke (Les Engagés) en zijn Vlaamse collega Annick De Ridder (N-VA). Zo lijkt het in ieder geval dat ze er mee bezig zijn. Of er snel politieke beweging komt, is een andere zaak.
Een zin volstaat
Volgens VIAS hoeft een oplossing niet ingewikkeld te zijn. Stef Willems wijst op een eenvoudige wetswijziging: “Voeg één zin toe aan het Koninklijk Besluit: ‘Apparatuur die in een andere EU-lidstaat erkend is, mag ook in België worden gebruikt.’ Dat volstaat om de weg vrij te maken voor modern materiaal dat elders al uitvoerig getest én goedgekeurd werd.”
(Foto: Pixabay)
