Er viel ons viel in een Humo-interview één zin op die zo recht uit het handboek van beruchte modellenfluisteraar Dennis Burkas leek te komen, dat we het nauwelijks konden geloven dat ze het zó letterlijk zei.
Valentine vertelde hoe ze Ruben voor het eerst ontmoette op EOTS en hem eerlijk bekende dat het moeilijk is om “hogerop te raken” in de modellenwereld. Waarop Ruben, vol olympisch zelfvertrouwen, antwoordde: “Ik ga je helpen.” En dan schiet bij iedereen met een beetje mediageheugen automatisch één naam te binnen. Ja, dié naam.
Maar zodra je de vergelijking iets verder uitdiept, valt ze meteen weer uit elkaar. Bij Dennis Burkas was het allemaal rook, spiegels en grootspraak. Een man die meisjes gouden carrières voorspelde terwijl hij nog geen Instagram-filter kon instellen. Zijn “hulp” bestond vooral uit een valse belofte en de hoop dat iemand naïef genoeg was om hem te geloven: “Als je met mij neukt, dan breng ik je zo op de catwalk van Versace.” Bij Ruben ligt dat anders. Die man lééft in een wereld van persfoto’s, fotografen, events, stylingteams, gala’s en netwerkevents waar een gewone sterveling alleen binnen geraakt als hij de catering kent. Als Ruben tegen iemand zegt dat hij deuren kan openen, dan opent hij ook echt deuren. Dat is geen gladde belofte, dat is een feit.
En daar stopt het verschil niet. Burkas ging op zoek naar kwetsbare meisjes, vaak jong, onzeker, financieel krap of emotioneel wankel. Hoe fragieler, hoe beter. Hij koos bewust prooien die vatbaar waren voor een redder-in-het-jasje-van-een-man-die-alles-kan. Valentine Besard past daar totaal niet in. Wie haar bezig ziet — en wij zagen haar vanop de eerste rij tijdens een shoot, inclusief Ruben die als een verliefde golden retriever in de buurt bleef rondhangen — weet dat ze geen dom blondje is dat achter elke “ik kan je helpen”-belofte aanholt. Ze is jong, ja, maar verrassend scherp, bijzonder verstandig en een pak nuchterder dan men op basis van haar leeftijd zou vermoeden. Ze zat ook niet in een precaire situatie waarin ze wanhopig geholpen moest worden. Ze had geen redder nodig: alleen iemand die haar echt zag en haar talent herkende.
Daar komt nog bij dat de dynamiek tussen Ruben en Valentine allesbehalve het eenrichtingsverkeer is waar Burkas op kickte. Wat tussen hen speelt, is voelbaar. Dat zag je al toen ze twee maanden geleden bij P-magazine langskwamen voor een fotoshoot: een soort intieme vanzelfsprekendheid, dat speelse gedoe van twee mensen die elkaar leuk vinden maar nog niet luidop durven toegeven dat er meer in zit. Geen stiekeme transacties, geen kille deals, geen “ik doe dit voor jou als jij dat doet voor mij”. Gewoon chemie en duidelijk veel meer dan vriendschap alleen, al noemen ze het voorlopig “beste vrienden”.
In Humo houdt Valentine het op een charmante vorm van onduidelijkheid: ze weet niet of ze nu vrienden zijn, friends with benefits of iets wat nog moet uitkristalliseren. Het boeit haar trouwens ook niet. Ze is twintig en wil leven, ontdekken en genieten, zonder gedoe, zonder etiketten, zonder zever. Tegelijk laat ze subtiel vallen dat ze wél weet dat Ruben gescheiden is van Blanka Vlašić, ook al ontkent hij dat liever in interviews. Kortom: ze is jong, maar niet verblind. En ze laat zich al zeker niet in een hoek duwen als “één van de vrouwen”. Als er ooit iets écht ontstaat tussen hen, dan is het volgens haar simpel: dan moet de rest afgesloten worden.
Dat is geen naïviteit. Dat is gezond verstand.
En dan blijft de vraag: paste Ruben nu de Burkas-techniek toe? In de meest theoretische zin misschien: een man die zegt “ik zie potentieel in jou” en “ik kan je helpen”. Maar de gelijkenis stopt daar ook meteen. Bij Burkas was het misleiding, manipulatie en misbruik van kwetsbaarheid. Bij Ruben is het gewoon de logica van aantrekkingskracht gecombineerd met de realiteit dat hij nu eenmaal een hoop connecties heeft. Het is geen foute truc, het is menselijk gedrag. En bovendien werkt het alleen als de andere partij het ook wíl. En Valentine wíl Ruben duidelijk in haar buurt. Anders was ze niet met hem in Athene beland, op rode lopers verschenen of overal in zijn gezelschap opgedoken. Niemand wordt per ongeluk iemands plus-one.
De vergelijking met Burkas is dus vooral een knipoog naar het verleden, geen daad van beschuldiging. Ruben gebruikte misschien dezelfde openingszin, maar in een totaal andere context, met een totaal andere intentie en een totaal ander resultaat. Hij hielp geen meisje dat hij wilde misbruiken: hij hielp een vrouw die hij leuk vond én die talent heeft. Burkas wilde prooien. Ruben lijkt eerder op zoek naar iemand met wie hij écht kan connecteren.
Dus ja: de titel is pittig. Maar het verhaal erachter is gewoon een modern liefdessprookje-in-wording, eentje dat begon met een rode loper, een vleugje ambitie, een tikkeltje aantrekkingskracht en een man die meer kan dan beloven alleen. En met een vrouw die verdomd goed weet wat ze waard is.
