Paris Fashion Week is weer begonnen. Negen dagen lang lopen modellen rond in creaties waarvan je bij sommige niet eens weet waar je hoofd door moet. Toch kijkt de hele modewereld mee. Want wat vandaag onbetaalbaar over een Parijse catwalk wandelt, kan volgend jaar zomaar in jouw kleerkast hangen.
Gisteren is in Parijs opnieuw het grootste modecircus ter wereld begonnen. Tot en met 6 oktober presenteren tientallen modehuizen er hun collecties voor lente en zomer 2027. Op de officiële kalender staan grote namen als Dior, Saint Laurent, Chanel, Balenciaga, Loewe, Celine, Miu Miu en Louis Vuitton.
En ieder jaar kun je daarbij ongeveer dezelfde vraag stellen. Wie draagt dit in godsnaam?
Een jas waarmee je niet door een normale deuropening raakt. Een broek waarvan het kruis ergens ter hoogte van de knieën hangt. Schoenen waarop zelfs een flamingo na drie meter zijn enkel zou omslaan. Jurken waarvoor je eerst een architect en daarna een gebruiksaanwijzing nodig hebt.
Toch zitten inkopers, journalisten, influencers, beroemdheden en mensen die beroepshalve heel ernstig naar een mouw kunnen kijken op de eerste rij.
Waarom? Omdat Paris Fashion Week eigenlijk helemaal niet draait om de vraag of jij volgende zomer exact dezelfde jurk gaat aantrekken.
De catwalk is een laboratorium
Zie een modeshow een beetje als een concept car op een autosalon. Ook daarvan weet iedereen dat de kans bijzonder klein is dat je drie jaar later met exact dat ruimteschip naar de Colruyt rijdt. De ontwerper laat vooral zien welke richting hij uit wil: nieuwe vormen, materialen, technieken en ideeën worden bewust uitvergroot.
Bij mode gebeurt hetzelfde. Een silhouet kan op de catwalk compleet overdreven zijn, maar een jaar later duikt een afgezwakte versie ervan op in gewone winkels. Een kleur die vandaag plots overal in Parijs verschijnt, kan volgend seizoen terugkomen in jassen, jurken en T-shirts. Hetzelfde geldt voor stoffen, schouderlijnen, roklengtes, schoenen en accessoires.
Je koopt dus misschien nooit iets van Dior. Dior kan wel mee bepalen hoe de jas eruitziet die je twee jaar later ergens anders koopt.
Eerst Parijs, daarna de rest
Mode verspreidt zich bovendien niet door simpelweg één jurk na te maken. Grote modehuizen zetten ideeën in beweging. Inkopers zien ze. Stylisten pikken ze op. Celebrities dragen ze. Sociale media blazen ze de wereld rond. Andere merken maken er een draagbaardere versie van en uiteindelijk ligt er bij een winkelketen iets waarvan niemand nog beseft dat de verre voorouder ooit voor het eerst over een catwalk in Parijs liep.
Dat proces gaat tegenwoordig razendsnel. Vroeger moest je wachten tot een modemagazine foto's van een show publiceerde. Vandaag zit iemand met een smartphone op de eerste rij en staat een opvallende outfit soms al wereldwijd op Instagram en TikTok voordat het model haar schoenen heeft kunnen uittrekken. Daarom is Fashion Week ondertussen evenveel media als mode.
Waarom maken ontwerpers het dan zo extreem?
Omdat een keurige blauwe jurk nu eenmaal weinig mensen doet stoppen met scrollen.
Een modeshow moet aandacht trekken en een identiteit neerzetten. Zeker bij de grote modehuizen is een collectie meer dan een verzameling kledingstukken die onmiddellijk verkocht moeten worden.
Dit seizoen wordt daar extra naar gekeken. Bij verschillende beroemde huizen zitten ontwerpers nog relatief vers op hun stoel en moet duidelijk worden welke richting ze met het merk uit willen. Onder meer Dior, Chanel, Balenciaga, Loewe, Jean Paul Gaultier en Mugler zitten inmiddels aan een volgende collectie waarin hun vernieuwde creatieve koers verder vorm krijgt.
Daarom kan één bizarre jurk soms belangrijker zijn dan twintig perfect verkoopbare broeken. Iedereen praat namelijk over die bizarre jurk.
De mensen naast de catwalk zijn bijna even belangrijk
En dan hebben we het nog niet over de front row gehad. Fashion Week is tegenwoordig ook een gigantische machine waarin mode, muziek, film, sociale media en celebritycultuur door elkaar lopen. Wie naast de catwalk zit, kan bijna evenveel aandacht opleveren als wie erop loopt.
Een wereldster die in een nieuw ontwerp verschijnt, zorgt binnen enkele minuten voor duizenden foto's. Een influencer maakt er filmpjes van. Fans zoeken het merk op. Andere media nemen de beelden over.
Plots is een jurk geen jurk meer, maar marketing die zichzelf over de hele wereld verspreidt. Daarom geven modehuizen fortuinen uit aan shows die soms amper een kwartier duren.
En uiteindelijk koop jij misschien toch iets ervan
Het grappige is dus dat iemand die helemaal niets met haute couture heeft tóch onder invloed van Fashion Week kan staan. Misschien draag je volgend jaar ineens een kleur waarvan je vandaag nog zegt dat je ze afschuwelijk vindt. Misschien worden broeken opnieuw wijder. Of smaller. Misschien verdwijnen sneakers weer onder enorme broekspijpen. Misschien besluit de modewereld collectief dat een accessoire waarvan we twintig jaar geleden blij waren dat het verdwenen was dringend terug moet.
Zo werkt mode nu eenmaal. Eerst zie je iets en denk je: wie draagt zoiets? Een halfjaar later zie je het overal. Nog een halfjaar later heb je het zelf aan. En twee jaar daarna kijk je naar een oude foto en vraag je je af welke idioot ooit heeft bedacht dat dát mooi was. Waarna Paris Fashion Week gewoon opnieuw begint.
