Het openbaar ministerie voert actie tegen de ingrepen die de federale regering in het pensioen van magistraten en gerechtspersoneel wil doorvoeren.
Wat doe je als de regering met haar grijpgrage vingers aan je pensioen zit? Dan stuur je gewoon even vierduizend veroordeelden naar een gevangenissysteem dat nu al uit z’n voegen barst. Dat is tenminste de stijl van de Belgische magistratuur anno 2025. Geen vakbondsslogans, geen spandoeken, geen slogans op de trappen van het justitiepaleis – neen, deze juridische elite pakt het anders aan: ze voeren gewoon alle uitgestelde gevangenisstraffen in één klap uit. Resultaat: een georganiseerde chaos die de overbevolkte gevangenissen finaal de das omdoet.
De bom is gedropt. Door justitie zelf.
Sinds oktober was het “even wachten” voor wie tot minder dan vijf jaar cel veroordeeld werd. Met een gevangenispopulatie van bijna 13.000 zielen op een capaciteit van net geen 11.050, was het de enige manier om de boel niet helemaal te laten imploderen. In de praktijk betekende dat: je krijgt een straf, maar wacht thuis tot er een bed vrijkomt. Een soort ‘cel op afbetaling’. Maar nu is het gedaan met dat geduldige wachten.
Het College van het Openbaar Ministerie – dé top van de Belgische parketten – kondigde met een koude precisie aan dat ze het verzoek van justitieminister Annelies Verlinden om die wachttijd aan te houden, gewoon naast zich neerleggen. “Iedereen de cel in, nu.” Geen ruimte? Dan maar stapelen.
Van wraakgevoelens gesproken
Aanleiding van de juridische blitzactie is de paasdeal van de regering. Daarin werd op een kille vrijdagnacht beslist om stevig te snoeien in de pensioenen van magistraten. Geen indexatie voor de hoogste pensioenen, geen volledig pensioen tenzij je op je 27ste al benoemd was én je dure studiejaren netjes had afgekocht. Koopkrachtverlies tot 40 procent. Je moet geen professor rechten zijn om te snappen dat dit in het verkeerde keelgat schiet.
“De emmer is vol,” zei Brussels procureur-generaal Frédéric Van Leeuw. “We zijn een voetbalploeg met negen spelers. We moeten altijd scoren, maar nu zeggen ze ook dat er geen geld meer is voor de winstpremie.”
Geen staking, geen betoging. Gewoon pure chaos.
De magistraten gaan niet naar de Grote Markt met borden, ze leggen geen dossiers neer, ze blokkeren geen snelwegen. Ze doen gewoon wat van hen verwacht wordt: veroordeelden naar de gevangenis sturen. Alleen: ze doen het met z'n allen, ineens, zonder rekening te houden met de capaciteit. Het is een juridische overstroming op bestelling. Geen sluipende actie, maar een tsunami met strafblad.
De eerste “gevangenisbriefjes” zijn al onderweg. De vierduizend geluksvogels die tot nu toe mochten chillen met een uitgestelde straf, krijgen vijf dagen om zich vrijwillig bij de gevangenis te melden. Of om hun koffers te pakken richting buitenland – wie slim is, leest ook mee.
Paniek, gevloek en een gevangenissysteem op de rand van instorten.
De woordvoerster van het gevangeniswezen kreeg de mededeling via de pers en keek, net als het personeel, met open mond toe. “Dit zal de veiligheid van ons personeel in gevaar brengen,” zegt ze. Understatement of the year, want als je vierduizend extra zielen in een systeem propt dat nu al de muren doet barsten, dan vraag je om een kettingreactie.
Minister Jambon (N-VA), verantwoordelijk voor pensioenen, laat weten “dat overleg nodig is” en dat “de berekeningen van de magistraten nog bekeken worden”. Minister Verlinden weet van niets, maar nodigt iedereen dinsdag vriendelijk uit voor koffie en crisisberaad. Wie wil er nog een koekje?
Wraak. Georganiseerd, legaal en institutioneel verpakt
De magistratuur stuurt geen boze mails. Ze stuurt boeven. En die brengen chaos mee. Als dit geen schoolvoorbeeld is van hoe macht en misnoegen samen een perfect storm veroorzaken, dan weten wij het ook niet meer.
(Foto: Philip Reynaers/Fotonieuws)
