En god zag dat het goed was.
De Franse president Emmanuel Macron kondigde donderdag aan dat Frankrijk in september Palestina officieel als staat zal erkennen. Die beslissing komt niet uit de lucht gevallen: de hongersnood in Gaza, het blijvende geweld en de totale stilstand van de vredesdiplomatie zorgen internationaal voor groeiende frustratie. Maar wie vandaag nog kritiek durft te uiten op het beleid van Israël, kan zich aan wat verwachten. In de beste gevallen word je afgeserveerd als ‘naïef’. In de slechtste: als een ‘terroristenvriend’.
De Franse demarche past in een bredere trend waarin Europese leiders – onder toenemende druk van hun publieke opinie – eindelijk kleur bekennen. Na Spanje, Ierland en Noorwegen is Frankrijk het eerste VN-Veiligheidsraadslid dat publiekelijk kiest voor een Palestijnse erkenning. Macron maakt er zelfs een principezaak van: de tweestatenoplossing is volgens hem niet alleen de beste, maar ook de enige uitweg uit de oorlog.
Netanyahu: iedereen die ons tegenspreekt, kiest de kant van Hamas
In Tel Aviv werd de aankondiging ontvangen alsof Macron persoonlijk de Knesset in brand had gestoken. Premier Benjamin Netanyahu schoot onmiddellijk in de hoogste versnelling. In een officiële reactie liet hij optekenen dat Frankrijk “terreur beloont” en dat een Palestijnse staat “niets minder dan een springplank tot vernietiging van Israël” zou zijn. De premier herhaalt daarmee een gekend refrein: voor wie weigert om de Israëlische visie op veiligheid blindelings te volgen, is er enkel de verdachtmaking van collusie met Iran of Hamas.
Volgens Netanyahu willen de Palestijnen geen staat naast Israël, maar één in plaats van Israël. Dat narratief maakt nog steeds school in Washington: ook de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio noemde Macron’s uitspraken “roekeloos” en een “klap in het gezicht” van de slachtoffers van 7 oktober.
Wie druk zet, is verdacht
De logica is inmiddels helder: kritiek op Netanyahu’s regering – zelfs van bondgenoten – wordt onmiddellijk geframed als steun aan extremisme. Elk pleidooi voor diplomatie wordt afgedaan als naïef idealisme. En wie het aandurft de humanitaire catastrofe in Gaza aan te klagen of oproept tot sancties, krijgt het verwijt Israël de rug toe te keren op een moment dat het ‘aangevallen wordt’.
Dat patroon herhaalt zich ook in België, waar politieke partijen die de Palestijnse zaak durven verdedigen al snel door tegenstanders worden beschuldigd van 'selectieve verontwaardiging', 'hypocrisie' of erger.
Palestina juicht, Europa schuift op
In Ramallah en Gaza klinkt voorzichtig optimisme. Zowel Hamas als de Palestijnse Autoriteit noemen de Franse beslissing een positieve stap in de richting van erkenning en zelfbeschikking. Het is niet de erkenning van een kant-en-klare staat – die bestaat immers nog niet – maar wel een krachtig signaal tegen de status quo: een bezetting zonder einde, een oorlog zonder rem en een blokkade die volledige bevolkingsgroepen tot wanhoop drijft.
Ook in Europa krijgt Macron steun. De Spaanse premier Pedro Sánchez reageerde onmiddellijk positief en haalde opnieuw uit naar Netanyahu’s koers: “Samen moeten we beschermen wat hij probeert te vernietigen.” PS-voorzitter Paul Magnette riep België op om het Franse voorbeeld te volgen. “Gezien de aanhoudende genocide is erkenning de enige manier om druk te zetten,” schreef hij donderdagavond.
De politieke realiteit is intussen grimmig: een Palestijnse staat erkennen is geen technische diplomatieke stap meer, maar een daad van verzet tegen een wereldorde waarin geweld en blokkades boven het internationaal recht zijn verheven. Wie oproept tot vrede en erkenning, krijgt Israël en zijn bondgenoten over zich heen. Het frame is eenvoudig: wie kritiek heeft, wordt ingepast in het kamp van ‘de vijand’. Zelfs als je president van Frankrijk bent.
