Volgens Rubio heeft Netanyahu Trump het oorlogspad op geduwd.
Donald Trump lijkt plots de kaart van het slachtoffer te trekken in de huidige escalatie met Iran. Volgens Marco Rubio, Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, lag de oorzaak van de aanval op Iran niet bij de VS, maar bij Israël. Rubio verklaarde dat premier Benjamin Netanyahu “onophoudelijk” op Trump had ingepraat om een regimewissel in Teheran af te dwingen. Trump volgde, zegt Rubio, omdat anders Israël “alleen zou aanvallen”.
Israël als drijvende kracht
Israël telt tien miljoen inwoners, ongeveer evenveel als België, en is sterk afhankelijk van militaire steun van de Verenigde Staten, met zijn 340 miljoen inwoners. Toch kon Trump blijkbaar niet serveren wat Netanyahu al had gepland: een grootschalige aanval op Iran. Volgens reconstructies pleitte de Israëlische premier urenlang voor militaire actie, waarbij hij zelfs al een opvolger voor de Iraanse Opperste Leider Ali Khamenei had uitgedokterd. Khamenei, 86, werd op dag één van de bombardementen gedood.
Preventieve aanval of druk van een goede vriend?
Marco Rubio benadrukte dat de VS wisten dat Israël zou aanvallen en dat Iran daarop waarschijnlijk Amerikaanse doelen zou treffen. Daarom handelde Trump preventief. Het is een echo van het concept van de “pre-emptive strike” dat zijn naam kreeg tijdens de Irakoorlog van 2003, maar nu toegepast als voorafname op een aanval van een bondgenoot.
Trump speelt het een-tweetje met Rubio lekker mee en ontkent enige druk van Israël: “Misschien ben ik wel degene die Israël de arm heeft omgewrongen”, stelde hij in het Witte Huis. Feit is dat onderhandelingen met Iraanse gezanten in de voorbije maanden parallel liepen met de voorbereidingen voor militaire actie. Volgens ooggetuigen wilde Netanyahu Trump koste wat kost op het oorlogspad houden, zelfs nadat eerdere straatprotesten in Iran, waarop Trump dreigde te reageren, al bloedig waren neergeslagen.
Twee agenda’s, één conflict
Het politieke spel tussen beide leiders is duidelijk: terwijl Trump zich laat zien als de verantwoordelijke macht met een kortetermijnperspectief — een conflict dat “twee tot drie dagen of minder dan vier weken” zou duren — heeft Netanyahu een veel grotere ambitie. De Israëlische premier wil regimeverandering en ziet de oorlog als een kans om komaf te maken met de aartsvijand. Bovendien speelt de binnenlandse politiek mee: Netanyahu staat dit jaar opnieuw voor verkiezingen, en een meerderheid van 59 procent van de Israëliërs steunt de militaire actie. In Amerika krijgt the Donald slechts 27 procent van de Amerikanen overtuigd van zijn oorlog.
Slachtoffer of medeplichtige?
De vraag blijft of Trump de rol van medeplichtige of van slachtoffer speelt. De reconstructies laten zien hoe een bondgenoot met een eigen agenda een Amerikaanse president met een narcistisch probleem meesleept in een oorlog zonder exitplan, terwijl de internationale gemeenschap opnieuw getuige is van een escalatie die de regio in vuur en vlam zet.
(Foto: AI-P-magazine/Grok)
