In Keerbergen verdeelt de charme van onverharde wegen de gemeenschap. Terwijl sommigen de rustieke paden als erfgoed beschouwen, klagen anderen over modder en stof.
In de pittoreske villa-wijken van Keerbergen zijn de tien kilometer aan onverharde wegen onderwerp van discussie. Voorstanders prijzen het karaktervolle aspect en zien de wegen als deel van de lokale identiteit. Tegenstanders spreken van een terugkerende ergernis door opwaaiend stof en modder, vooral tijdens de droge zomermaanden.
Burgemeester Jens Eggers (VLD Keerbergen) bevestigt dat het niet makkelijk is om balans te vinden. De gemeente heeft geprobeerd het stof te minimaliseren met een mix van pekel en zout, een maatregel die kritiek kreeg vanwege mogelijke schade aan de natuur.
Volgens een peiling onder de lezers van een lokale krant is de gemeenschap verdeeld. De helft van de respondenten pleit voor verharding van de wegen om ze het hele jaar door bruikbaar te maken. De andere helft ziet dit als een aantasting van de natuurlijke charme van de omgeving.
Lisette Nupie, een langdurige bewoonster, en Gilberte Van Latem benadrukken de schoonheid en de rust die de zandpaden bieden. Zij accepteren de nadelen zoals modderige 'vijvers' op de weg als onderdeel van het wonen in deze omgeving.
Ondanks de uitdagingen ziet burgemeester Eggers af van verharding en zoekt naar milieuvriendelijkere alternatieven om de hinder te verminderen. Het debat in Keerbergen over de onverharde wegen blijft levendig met sterke meningen aan beide kanten.
