Israël mag volgend jaar doodleuk afzakken naar Wenen om het Eurovisiesongfestival mee op te fleuren. Geen diskwalificatie, geen speciale sancties, geen morele veroordeling, gewoon: “Welkom, veel succes, zing maar iets met modulatie.” En bam: Nederland, Spanje en Ierland trekken meteen de stekker uit hun deelname. Drama, maar dan zonder glitter.
De EBU, de organiserende club achter het festival, moest zich maandenlang in allerlei bochten wringen door de druk rond Gaza. De vergelijking met Rusland (dat wél werd uitgesloten) werd eindeloos gemaakt in West-Europese redactielokalen die dezer dagen al op voorhand voor Palestina applaudisseren. Maar toch: Israël blijft erbij. Officieel “op basis van aangescherpte stemprocedures”, officieus omdat niemand zin heeft om de helft van de kijkers te verliezen als het land wordt geweerd.
Waarom stemden ze niet gewoon over Israël?
Omdat de EBU zichzelf een elegante oplossing cadeau deed. De leden kregen enkel de vraag:
“Bent u tevreden met de nieuwe regels?” Niet: “Mag Israël deelnemen?” Resultaat: regels goedgekeurd, Israël automatisch binnen. Een soort administratieve moonwalk waar Michael Jackson nog jaloers op zou zijn.
En wie stonden te juichen? Oostenrijk (gastland), Duitsland (Big Five), en nog wat landen die vooral hun tv-budget willen bewaken. De rest houdt zijn adem in.
Nederland, Spanje en Ierland: exit stage left
Drie omroepen kondigden al aan dat ze volgend jaar niet meedoen. Spanje doet er zelfs nog een schep bovenop en zendt het hele circus niet eens uit. De Spaanse topman vindt dat de EBU “te politiek beïnvloedbaar” is geworden, alsof dat ooit níét zo was bij een festival waar Cyprus en Griekenland elk jaar doen alsof ze geen familie zijn.
En waarom zit Israël überhaupt in het Eurovisiesongfestival?
Geografisch hoort Israël immers even hard bij Europa als Limburgse vlaai bij Brugge. Kijk maar in de atlas als je ‘t niet gelooft: Israël ligt in Azië, niet in Europa.
De reden: Israël werd in de jaren ‘70 opgenomen in de EBU omdat het land geen deel kon nemen aan de Arabische omroepunie, én omdat de EBU toen nog geloofde in het idee “meer landen = meer kijkers = meer geld”.
Sindsdien hoort Israël bij de club, net zoals Australië tot ieders verbijstering ooit ook mocht komen meedoen.
Kort: het is geen Europese wedstrijd, het is een Eurovision Politics & Publicity Festival. En iedereen doet alsof dat een verrassing is.
En de VRT? Uiteraard ‘bezorgd’
De VRT, tegenwoordig vooral bezig met inclusief knuffelen van iedereen die tegen Israël is, laat weten dat ze de beslissing “betreuren”. Maar ze zenden het wél gewoon uit. Uiteraard. Reclame-inkomsten en kijkcijfers zijn óók mensenrechten.
RTBF moet nog beslissen wat ze doen, maar een Franstalige omroep die het Songfestival laat liggen? Dat is zoals een Brusselse politicus die geen postje aanneemt: het bestaat theoretisch, maar niemand heeft het ooit gezien.
