“Eviva España.”
In het wereldje van Ingeborg gaat het altijd een beetje anders dan de krantenkoppen voorspellen. Recent dook het nieuws op dat ze een yogacentrum in Spanje zou bouwen. Foutje. Geen meditatiehallen, geen geurige wierook in zonovergoten zalen – maar wél een huis. Een huis met de grandeur van Ingeborg, dat dan weer wel.
Van dromen naar bouwen
Het plan is simpel: de yogaretreats blijven waar ze horen – in het Sunia-retreat, een kwartier rijden van haar nieuwe grond. Maar zelf een plek hebben, een stek die je eigen maakt, dat moest er komen. “De grondwerken zijn twee weken geleden begonnen en in 2027 moet het klaar zijn,” zegt Ingeborg. Het is groot, ambitieus en eigenlijk niet wat ze aanvankelijk in gedachten had.
Haar zoektocht naar een kant-en-klaar huis strandde op de klassieke valkuil van perfectionisme: drie jaar speuren, lijsten zo lang als een roman, en nog steeds niets dat voldeed. Dan maar zelf bouwen. Gewoon op haar manier gedaan.
België blijft het hart
Verhuizen? Niet echt. België houdt haar vast, met een zoon, een kleinzoon, een vader – en een werk dat hier niet stopt. Spanje wordt geen emigratie, maar een tweede adem, een plek om langer te blijven wanneer de tijd het toelaat. “De eerste jaren een paar weken, daarna wat langer. Maar we gaan niet emigreren,” zegt ze.
Een nieuwe familietijd
Het huis wordt een ruimte voor intens samenzijn. Geen vluchtige ontbijten, maar een hele week samen. “Dat verbindt ons op een nieuwe, intense manier,” vertelt ze. Een stukje Spanje, ingebed in haar Vlaamse leven, waar dromen en familie elkaar ontmoeten – zoals altijd bij Ingeborg, groot, ambitieus en vol warmte.
(Foto: Joel Hoylaerts/Photo News)
