Staan we al dichter bij een begrotingsakkoord?
Achter de gesloten deuren van de Wetstraat wordt gewerkt, gezwegen en geschoven — maar vooral nagegaan hoe lang men het nog kan rekken voor iemand het licht aandoet. En dan rijst de vraag: bereiden we een akkoord voor, of worden we straks voor een voldongen feit gezet?
Discretie is het nieuwe regeren
Twee weken geleden vroeg premier Bart De Wever 50 extra dagen om de begroting dicht te timmeren. Vandaag is het vooral oorverdovend stil. Geen gezamenlijke vergaderingen, geen doorbraken, alleen een premier die geïrriteerd “ik ben aan het werken” herhaalt wanneer iemand hem de vraag stelt die heel België bezighoudt.
Ondertussen waarschuwt de Europese Commissie dat België volgend jaar het grootste begrotingstekort van de eurozone riskeert. De situatie is dus urgent. Maar urgentie betekent in de Wetstraat niet handelen — het betekent discretie.
En discretie vertaalt zich meestal naar één ding: er gebeurt iets wat men liever niet uitlegt.
Een begroting in de mist
Officieel noemt de premier het “werken onder de waterlijn”. Maar bronnen spreken mekaar tegen. De ene bron zegt dat er “op diepte wordt onderhandeld”, de andere dat er nog niets, maar dan ook niets is opgeschoten.
Intussen blijft één feit overeind: er is nog geen echte samenkomst geweest van de vijf regeringspartners. Men onderhandelt dus in het luchtledige — of in de achterkamers waar geen enkele camera, journalist of lastige klant van de oppositie bij kan.
Klavertje Vier of financiële storm?
De Wevers saneringsplan — zijn beruchte “klavertje vier” — ligt wel op tafel:
- snijden bij langdurig zieken
- knijpen in de gezondheidszorg
- een indexsprong
- een btw-verhoging
Vooruit toont kleine openingen, CD&V wil praten over btw als het geen “platte verhoging” wordt, en MR… wel, die zit op slot, want Bouchez heeft zijn kiezers een heilige eed gezworen dat hun koopkracht nooit geraakt mag worden.
Het resultaat is dar iedereen weet dat er 10 miljard euro moet gevonden worden, maar niemand durft iets toe te geven dat kiezers pijn doet. Politiek is tegenwoordig vooral: de factuur bij de anderen leggen en hopen dat niemand je hypocrisie opmerkt.
De dreigende schaduw van verkiezingen
De Wever trok al eens naar de koning voor een “toneelstukje”. De volgende keer wordt het menens. Want nu is het woord verkiezingen gevallen — een term die in de Wetstraat fungeert als zowel dreigement als levensverzekering.
Niemand wil dat het tot een regeringsval komt, maar niemand lijkt ook écht te willen voorkomen dat het gebeurt. Iedereen ziet de afgrond. Iedereen loopt gewoon verder.
De vraag die geen enkele politicus wil beantwoorden
Wordt hier nog een begroting gemaakt, of wordt hier een breekpunt gecreëerd? Wat als deze stilte geen teken is van werken, maar van voorbereiden — niet op een akkoord, maar op een crisis?
Wat als de Wetstraat bezig is ons klaar te stomen voor een voldongen feit?
Een indexsprong, hogere btw, snellere besparingen dan wie ook heeft durven uitspreken?
En belangrijker: Wat als de bevolking dit keer niet zomaar slikt?
Want sociale onrust laat zich niet opsluiten in de discretie van een achterkamer. Als men blijft communiceren via stilte en dreigementen, dan kweekt men geen stabiliteit — maar brandhaarden.
En dus is één vraag urgenter dan 10 miljard euro:
Is dit nog bestuur, of de aanzet tot sociale onrust die zijn gelijke niet kent?
(Foto: Bert Van Den Broucke/ /Photo News)
