De Coburgs blijven kweken buiten de lijntjes.
De Belgische monarchie heeft er een prins bij. Prins Laurent heeft zijn buitenechtelijke zoon Clément Vandenkerckhove officieel erkend. Een historisch moment? Ach, vooral een zoveelste aflevering in de bijzonder kleurrijke familiegeschiedenis van de Saksen-Coburgs.
Hoera, landgenoten! Haal de vlaggen boven, laat de fanfare aanrukken en zet de champagne koud: België heeft er een prins bij.
Prins Laurent, inmiddels 62, heeft zijn zoon Clément Vandenkerckhove officieel erkend. De jongeman - de 26-jarige zoon van Wendy Van Wanten - was al sinds 2025 publiekelijk bekend als Laurents zoon, maar nu is het ook officieel geregeld bij de burgerlijke stand. En daarmee is de jongen niet langer zomaar een Vandenkerckhove, maar een potentiële prins van België.
Want zo werkt dat in het koninkrijk der Coburgs: eerst jarenlang een ingewikkelde familieconstructie, vervolgens een officiële erkenning, daarna een koninklijk besluit en uiteindelijk een titel. Administratief gezien is het allemaal perfect geregeld. Biologisch gezien was het blijkbaar wat minder strak georganiseerd.
De familie met de brede definitie van huwelijkstrouw
De Saksen-Coburgs hebben in de loop der geschiedenis wel vaker bewezen dat een koninklijke stamboom niet noodzakelijk een rechte lijn hoeft te zijn. Wie de familiegeschiedenis erbij neemt, ontdekt een indrukwekkend assortiment aan huwelijken, affaires, minnaressen, buitenechtelijke kinderen en familiale kronkels.
Laurent is daarbij bepaald geen pionier. Hij is eerder een moderne voortzetter van een eeuwenoude Coburgse traditie: het huwelijk als officiële instelling, en de werkelijkheid als iets waar men daarboven blijkbaar creatief mee omgaat.
Het verschil met vroeger is vooral dat vandaag iedereen een smartphone heeft.
Waar koninklijke buitenechtelijke escapades vroeger netjes achter paleismuren konden verdwijnen, belanden ze nu vroeg of laat in de krant. En als het DNA eenmaal de familiefoto heeft ingehaald, rest er nog maar één oplossing: erkennen.
Clément, welkom bij de club
Clément krijgt daardoor een bijzondere plaats in de familie. Hij is officieel Laurents zoon en wordt dus ook een volwaardige erfgenaam van zijn vader.
Dat betekent overigens niet dat de jongen binnenkort met een gouden koets door Brussel mag rijden. Ook de financiële jackpot blijft voorlopig uit. De kinderen van Laurent en prinses Claire ontvangen geen dotatie. Clément zal dus, net als zijn halfbroers en halfzus, gewoon zijn eigen boterham moeten verdienen.
Een prins zonder dotatie dus. Eigenlijk een beetje een gewone mens, maar dan met een familienaam waar je op een receptie gegarandeerd drie kwartier over kunt praten.
Prins van België? Bijna.
Er is nog één kleine administratieve horde. Om officieel de titel ‘prins van België’ te mogen voeren, moet koning Filip nog een koninklijk besluit ondertekenen.
Dat lijkt gelukkig geen onoverkomelijk probleem. Filip heeft eerder al laten verstaan dat hij daartoe bereid is.
En dus is België binnenkort weer een prins rijker.
Een prins die voorlopig vooral één ding heeft bewezen: ook binnen de monarchie kun je een familiegeheim uiteindelijk gewoon laten uitgroeien tot een officiële titel.
En de achternaam?
Clément kan bovendien aanspraak maken op de familienaam van Saksen-Coburg. Maar daar lijkt hij voorlopig weinig behoefte aan te hebben. De jongeman is naar verluidt gehecht aan zijn naam Vandenkerckhove.
Groot gelijk, jongen.
Clément Vandenkerckhove klinkt als iemand die gewoon zijn eigen leven wil leiden.
Clément van Saksen-Coburg klinkt dan weer als iemand die verplicht een lintje moet doorknippen bij de opening van een nieuwe rotonde.
Hip, hip, hip, driemaal hip hoera.
De Belgische monarchie krijgt dus een nieuwe prins, maar vooral een nieuwe herinnering aan haar eigen merkwaardige familiegeschiedenis. Een geschiedenis waarin de bloedband uiteindelijk altijd belangrijker blijkt dan de etiquette.
En als er één les uit de hele affaire te trekken valt, dan is het deze: bij de Saksen-Coburgs kan het soms behoorlijk ingewikkeld worden om uit te leggen wie precies wie is.
Maar gelukkig bestaat er een burgerlijke stand.
En anders is er altijd nog een DNA-test.
(Foto: AI-P-magazine)
