Strategische stresstest voor twee regeringen.
Na een maandenlange patstelling heeft de Belgische regering een compromis bereikt over de erkenning van Palestina en sancties tegen Israël. Ons land engageert zich om de Palestijnse staat te erkennen, maar koppelt dat aan strikte voorwaarden: pas wanneer alle Israëlische gijzelaars zijn vrijgelaten én Hamas geen rol meer speelt in het bestuur, wordt de stap gezet.
Compromis met scherpe kantjes
De erkenning werd de voorbije zomer het onderwerp van een hoogoplopend politiek conflict. Linkse en centrumlinkse partijen drongen aan op een snelle erkenning, terwijl N-VA en MR dat zonder harde voorwaarden onaanvaardbaar vonden. Voor hen was de symbolische meerwaarde onvoldoende zolang de situatie in Gaza niet fundamenteel verandert.
De uiteindelijke uitkomst weerspiegelt dat spanningsveld: geen onmiddellijke erkenning, wel humanitaire versterking. België trekt extra middelen uit voor het VN-voedselprogramma en pleit voor een internationale interventiemacht om hulpverlening in Gaza te coördineren.
Sancties met beperkte economische impact
Naast de erkenningskwestie besliste de regering tot sancties tegen Israël. Twee uiterst rechtse ministers – Itamar Ben-Gvir en Bezalel Smotrich – krijgen een inreisverbod. En er wordt een importban ingevoerd op producten uit de bezette gebieden, iets waar enkel Ierland en Slovenië ons in voorgingen.
Economisch blijven de gevolgen beperkt: de Belgische invoer uit die gebieden bedraagt amper 2,6 miljoen euro per jaar. Het gaat vooral om fruit en noten. De symbolische waarde ligt hoger: de regering hoopt dat andere Europese lidstaten het voorbeeld volgen. Tegelijk blijft de handel met Israël als geheel grotendeels onaangeroerd. Als je bedenkt dat we tegen Rusland al aan sanctie 19 zijn, dan kan je deze sanctie klasseren als ‘belachelijk’.
Internationale reacties
In Israël werd scherp gereageerd. Minister Ben-Gvir bestempelde België als een land dat zich laat “manipuleren door Hamas”. Ook de Israëlische oppositie koppelde de Belgische beslissing rechtstreeks aan het vermeende falen van premier Netanyahu. In de berichtgeving werd soms verzwegen dat de Belgische erkenning enkel onder voorwaarden geldt, waardoor de maatregel internationaler werd opgevat dan hij in realiteit is.
Politieke littekens in eigen land?
Het akkoord voorkomt - en dat is wellicht meteen ook de enige reden waarom het er gekomen is - dat de kwestie andere dossiers zou blokkeren. Toch laat de episode interne wonden na. Bij MR klonk openlijke kritiek van partijleden die zich verzetten tegen de harde lijn van voorzitter Bouchez. Bij N-VA leeft de frustratie dat de partij wekenlang werd weggezet als “ongevoelig” – een verwijt dat vooral uit de hoek van CD&V kwam.
N-VA-voorzitter Valerie Van Peel probeerde die spanningen te temperen door geen olie op het vuur te gooien, maar duidelijk is dat de zomer een politiek litteken heeft nagelaten. De vraag is of dat op termijn doorwerkt binnen de coalitie, of dat het akkoord van nu de rust herstelt.
(Foto: Bert Van Den Broucke/ /Photo News)
