Eindeloos gekibbel over komma’s, terwijl de doden blijven vallen.
Na maanden van interne spanning, nachtelijk overleg en politiek koorddansen, en heel veel ‘doen alsof’, hebben de federale én Vlaamse regering eindelijk een gezamenlijk standpunt gevonden over het bloedige conflict in Gaza. België zal de Palestijnse staat erkennen, maar enkel onder een hele reeks voorwaarden die doen vermoeden dat de politieke zorgvuldigheid meer gewicht krijgt dan de dagelijkse realiteit in dat stukje beloofde land.
Erkenning met een bijsluiter
De erkenning van Palestina gebeurt niet zomaar. Ze wordt gekoppeld aan een pakket clausules: een soort van bijsluiter met een hele resem mogelijke bijwerkingen. Pas wanneer de laatste gijzelaar is vrijgelaten, Hamas uit het bestuur is verwijderd, én democratische verkiezingen in Palestina hebben plaatsgevonden, zal België officieel overgaan tot erkenning. Tot zolang blijft het bij een belofte die politiek goed klinkt, maar ter plaatse bitter weinig verandert.
Humanitaire hulp en verboden
Naast de erkenning trekt België extra geld uit voor humanitaire hulp – 12,5 miljoen euro bovenop de bestaande steun – en komt er mogelijk een nieuwe operatie met voedseldroppings. Extremistische Israëlische ministers zoals Itamar Ben-Gvir en Bezalel Smotrich worden persona non grata verklaard, net zoals de top van Hamas geen voet meer in ons land mag zetten.
Daarnaast volgt België Ierland en Slovenië in een importban op producten uit bezette gebieden. Belgen die in illegale nederzettingen wonen, kunnen geen beroep meer doen op consulaire bijstand. Het federaal parket krijgt opdracht om Belgen die zich in het conflictgebied schuldig maken aan oorlogsmisdaden of terreur, te vervolgen. Israëlische militaire vluchten blijven verboden boven ons luchtruim en de wapenexport wordt strenger aan banden gelegd. Bitter weinig als je bedenkt dat we met Europa al aan sanctie 19 zitten voor Rusland.
Vlaamse crisis afgewend
De Vlaamse regering, die dreigde te struikelen over een resolutie van CD&V en Vooruit, volgt nu dezelfde lijn. Een crisis werd nipt vermeden, maar minister-president Matthias Diependaele moest erkennen dat de episode voor diepe spanningen zorgde binnen de ploeg. Het politieke toneel kreeg er een nachtelijk spektakel bij, maar de essentie van het dossier bleef intussen ongewijzigd: Gaza brandt verder.
De vraag die blijft
De federale en Vlaamse akkoorden zijn diplomatiek waterdicht, maar het politieke theater errond roept één fundamentele vraag op: waarom moest dit zo lang duren? Om - laat ons wel wezen - zo weinig op te leveren? Terwijl ministers zich bogen over punten, komma’s en voorwaarden, stapelden de doden en de vernielingen zich op in Gaza. De barbarij van Israëlische bombardementen en de uitzichtloze situatie van de Palestijnse bevolking vragen geen semantisch steekspel, maar een daadkrachtig antwoord. Maar dat geldt net zozeer voor Hamas.
(Foto: Didier Lebrun / Photonews)
