Uit de kraamkliniek naar de kroeg, via de raamtijgers naar het fietspad van de dood.
Hij was nog maar net vader, en al compleet ongeschikt voor het vaderschap. Pieter S. (27) had die avond geen luier in de hand, maar een pint. Of eerder: pinten, whisky’s en cocktails – gevolgd door een dolle rit met gestolen sleutels, een dodelijk ongeval en een zoveelste vluchtmisdrijf. Zijn feestnacht eindigde in het mortuarium van Els Smeyers (56), die haar werkdag begon op de fiets en eindigde onder de wielen van zijn roekeloosheid.
De genen zijn overgedragen, het verstand niet
Vijf veroordelingen voor dronken rijden, één alcoholslot dat hij zelf al lang mentaal had uitgeschakeld, en toch vond Pieter S. het een goed idee om zijn prille vaderschap te vieren in het gezelschap van prostituees, gin-tonics en leugens via sms. Niet thuis bij de moeder van zijn kind, maar langs “bars in het sekscircuit” waar de drank rijkelijk vloeide en het fatsoen verdween.
“Ik ga niet drinken”, stuurde hij haar nog. Intussen lagen de reservesleutels van haar auto al in zijn zak, en de vergetelheid om de hoek te wachten. De wagen waarin hij enkele uren later Els Smeyers zou doodrijden, was niet van hem. Net als de verantwoordelijkheid – die had hij alweer ergens achtergelaten, samen met zijn moraal.
Afspraak met een zinloze dood
Els Smeyers was onderweg naar haar werk aan de UHasselt, zoals elke doordeweekse ochtend. Zij reed op het fietspad, hij op een cocktail van testosteron, ethanol en totale onverschilligheid. Een inhaalmanoeuvre op een tractor liep mis – en zij betaalde de prijs. Geen kans op ontwijken. Geen kans op overleven. Alleen nog asfalt, metaal, bloed en stilte.
“Ik heb haar niet aangeraakt”
“Ik ben niet weggelopen, ik ben weggestapt. Om te ventileren.” Zo klonk zijn verdediging. Niet geschreeuwd, maar zacht uitgesproken, alsof hij het zelf geloofde. Alsof een ommetje na een dodelijk ongeval plots therapeutisch te begrijpen valt. “Ik herinner me niet wat juist is.” Wat hij zich wél herinnerde, was dat hij haar niet had aangeraakt. Alsof dat detail hem op de één of andere manier minder schuldig maakt.
Zijn kersverse ex – moeder van zijn kind – mocht intussen ook de schade incasseren. Letterlijk en figuurlijk. Zij had haar auto beveiligd met een alcoholslot en wist wat hij kon aanrichten. Maar hij vond de reservesleutels. Zonder haar toestemming reed hij de nacht in. Zij stond ’s ochtends op de zwarte lijst van de verzekeringen, met een baby op de arm en de littekens van andermans keuzes op haar naam.
Acht jaar cel voor een leven
In de rechtszaal werd Pieter S. voor de zesde keer geconfronteerd met de gevolgen van zijn rijgedrag – maar ditmaal met een dode op zijn CV. Acht jaar cel eist het Openbaar Ministerie: vijf voor onopzettelijke doding in beschonken toestand, één voor vluchtmisdrijf, twee voor het negeren van het alcoholslot. Plus een levenslang rijverbod. Al had dat laatste al veel eerder moeten gebeuren.
“Hij heeft een moeder, vrouw en kinderen van hun Els beroofd”, sprak de advocaat van de familie Smeyers. “Ze zijn gebroken, verweesd. De dochter zat in Bangkok. De zoon volgde de Zijderoute. En dan komt het nieuws dat hun moeder op het fietspad is gestorven onder de wielen van een vader zonder ruggengraat.”
De achternaam van de baby is inmiddels die van de moeder. Want de papa zit in de cel – op een alcoholvrije afdeling, jawel – en de vrouw die de rekening betaalt, is zij die alles al had gegeven. Behalve haar sleutels. Maar ook die pakte hij. Net zoals het leven van Els.
(Foto: PD/pixabay)
