The Donald reageert als een kleuter omdat hij niet mag spreken.
Op de herdenkingsplek van 9/11 in New York geldt sinds 2012 één regel: politieke mandatarissen nemen er niet het woord. Elk jaar lezen - vanaf 8.46 uur - familieleden en vrienden van de slachtoffers alle namen voor, en verder is er niemand aan het woord. Geen speeches, geen partijen, geen campagne.
En nee, die regel is niet voor Trump bedacht. Die geldt al veertien jaar voor iedereen, en er wordt zelfs voor deze vijfentwintigste verjaardag geen uitzondering op gemaakt.
Alle nog levende voormalige Amerikaanse presidenten komen vandaag naar de plechtigheid om het drama van 25 jaar geleden te herdenken. De huidige niet. Hij besliste vorige week af te zeggen, nadat bevestigd was dat hij er geen toespraak mocht houden.
Trump gaat naar het Pentagon, waar 184 mensen omkwamen en waar hij wel mag spreken. Het Witte Huis ontkent dat het een met het ander te maken heeft.
Vijfentwintig jaar lang verzonnen versies
De reden waarom een plek zonder microfoon voor deze man niets betekent, ligt in wat hij allemaal al over die bewuste dag heeft verteld. Trumps verhalen over die dag - zijn ‘bijna’ heldendaden - zijn met de jaren gegroeid, en het draait telkens allemaal om hem.
Trump heeft 9/11 altijd behandeld alsof het een aflevering was van The Apprentice waarin hijzelf de held was. Hij was “er vlak na”. Hij nam “honderden construction workers” mee. Hij “hielp een beetje” puin ruimen. Hij was er bij. Hij werd zelfs door twee stevige brandweermannen letterlijk opgetild en weggedragen toen het nabijgelegen gebouw begon te kraken. De verhalen die hij al jaren vertelt, worden steeds wat groter, steeds wat heroïscher. In Trump-land is de waarheid flexibel en is de hoofdrol altijd voor hemzelf gereserveerd. Maar de waarheid huilt. The Donald zat die bewuste dag gewoon in zijn Trump Tower en keek tv. En nee, je kan vanop zes kilometer afstand geen mensen uit een brandende toren zien springen, tenzij je zoals Lee Towers - alias de man van zes miljoen - over een bionisch oog beschikt.
Straf, straffer, strafst
Ondertussen staat Donald in Dallas op een partijcongres te beloven dat elke volwassen Amerikaan 5.000 dollar krijgt als de Republikeinen in november het Congres behouden. Het “Trump-dividend”. Zoals een succesvol bedrijf dividend uitkeert aan de aandeelhouders. Alleen is Amerika geen beursgenoteerde holding en is 5.000 dollar per volwassene een rekenfout van meer dan duizend miljard.
Waar het geld vandaan moet komen, is onduidelijk. Of het legaal is, is nog onduidelijker. Federale wetten verbieden immers het uitdelen van geld om verkiezingen te beïnvloeden. Maar details zijn voor jeanetten. Dit is pure maffia-logica: stem op ons, dan krijg je een envelop. Wie niet stemt, blijft arm.
Het is precies dezelfde man die 9/11 verkleint tot een persoonlijk avontuur en de democratie reduceert tot een cashback-actie. Respect voor de doden? Sereniteit? Eenheid? Voor Trump is alles een deal, een podium of een cheque. En als het podium te klein is of de cheque te duur, dan is het de schuld van de anderen.
Dus nee, het verbaast ons niet meer. De man die voor zichzelf een hoofdrol verzon in zijn Ground Zero-soap, terwijl hij kilometers verderop zat, is dezelfde die nu stemmen koopt met belastinggeld dat er nog niet is.
9/11 blijft het pijnlijkste symbool van Amerika. En Trump is er het lelijkste bewijs van dat sommige wonden nooit helen, zolang de show maar doorgaat.
(Foto: YouTube)
