FIFA gebruikte een tennistruc om de voetbalelite veilig te parkeren: de vier grootste landen mochten elkaar pas in de halve finale treffen.
Een WK vol verrassingen? Op papier wel. In de praktijk blijkt de weg naar de wereldtitel voor de absolute top zorgvuldig uitgestippeld. Frankrijk, Argentinië, Spanje en Engeland konden elkaar door een slimme lotingsconstructie pas in de halve finales ontmoeten.
Het toeval lijkt de vier beste voetballanden ter wereld gunstig gezind. De halve finales van het WK worden een onderonsje van de nummers één tot en met vier van de FIFA-ranking: Frankrijk, Argentinië, Spanje en Engeland.
Dat de vier grootmachten zo lang uit elkaars buurt bleven, is geen gelukstreffer. De FIFA gebruikte een systeem dat al jaren bekend is uit het tennis. De hoogst gerangschikte spelers krijgen daar een beschermde plaats in het schema, zodat de absolute toppers elkaar pas in de eindfase kunnen treffen.
Een slimme zet of bescherming van de favorieten?
De ingreep zorgt ervoor dat de kans groot is dat de wereldtitel wordt beslist tussen de landen die vooraf als grootste kanshebbers werden beschouwd.
Voor de FIFA is dat commercieel interessant. Grote namen betekenen meer aandacht, hogere kijkcijfers en meer internationale belangstelling. Een finale met Frankrijk, Argentinië, Spanje of Engeland spreekt wereldwijd meer tot de verbeelding dan een duel tussen twee onverwachte outsiders.
Toch roept het systeem ook vragen op. Een WK leeft van verrassingen. Van landen die boven zichzelf uitstijgen en favorieten uitschakelen. Door de toppers langer uit elkaar te houden, wordt die kans kleiner.
Argentinië kreeg de meest comfortabele route
Van de vier halvefinalisten kende Argentinië het makkelijkste parcours. De regerende wereldkampioen speelde geen enkele wedstrijd tegen een land uit de top tien van de FIFA-ranking.
Zwitserland, nummer veertien van de wereld, was de zwaarste tegenstander. Lionel Messi en zijn ploeggenoten hadden een gemiddelde tegenstander met een FIFA-ranking van 37,8.
Engeland kreeg tegenstanders met een gemiddelde ranking van 33. Voor Spanje lag dat gemiddelde op 30 en voor Frankrijk op 29,5.
Spanje had van de vier favorieten de zwaarste opdracht. De ploeg moest al aantreden tegen twee landen uit de mondiale top tien: Portugal en België.
Alleen wereldkampioenen overgebleven
De halve finales krijgen ook historisch gewicht. Voor de derde keer in de geschiedenis van het WK bestaan de laatste vier uitsluitend uit landen die ooit de wereldbeker wonnen.
Argentinië kroonde zich wereldkampioen in 1978 en 1986 en verdedigt zijn titel. Frankrijk pakte de beker in 1998 en 2018. Spanje schreef geschiedenis in 2010. Engeland wacht al sinds 1966 op een nieuwe triomf.
De vorige edities met vier voormalige wereldkampioenen in de halve finales dateren uit 1970 en 1990.
In 1970 stonden Brazilië, Uruguay, West-Duitsland en Italië bij de laatste vier. Brazilië won uiteindelijk de finale. In 1990 haalden Argentinië, Italië, Engeland en West-Duitsland de halve finales. De Duitsers pakten toen de wereldtitel.
De echte krachtmeting begint nu
De beschermde route is voorbij. Vanaf de halve finales telt alleen nog de vorm van de dag.
Frankrijk neemt het op tegen Spanje in Dallas. Engeland en Argentinië treffen elkaar in Atlanta. De winnaars spelen op 19 juli de finale in New York.
De FIFA wilde met zijn systeem de grootste sterren zo lang mogelijk in het toernooi houden. Dat is gelukt. Nu moet blijken welke grootmacht ook op het beslissende moment overeind blijft.
Want uiteindelijk beslist geen loting, geen ranking en geen slimme plaatsing wie wereldkampioen wordt. Alleen de bal.
(Foto: PD)
