Vlaams Belang kiest voor “collectieve uitzetting, deportatie”.
Vlaams Belang heeft het gehad met de klassieke politieke correctheid wordt overboord gegooid, en hanteert voortaan ongefilterde taal als het om het migratieprobleem gaat. In Aalst - op een drukbezochte bijeenkomst van Vlaams Belang Aalst – voerde Filip Dewinter de toon met een speech getiteld ‘Omvolking is realiteit’.
Dewinter schoof de remigratie-agenda nadrukkelijk naar voren als de oplossing voor wat hij noemt de ontwrichting van de Vlaamse samenleving. Niet zomaar stoppen met migratie of gezinshereniging, maar een radicale, collectieve terugkeer van groepen die niet “willen schikken naar onze waarden en normen”. De woorden zijn onmiskenbaar: “Collectief, in groep uitzetten. Deportaties, zoals Trump die uitvoert in Amerika. Wij hebben die intentie, zodat het eigen volk kan triomferen.”
Welkom back, Dries.
Op het partijcongres van 26 juni wordt ook de deur opengezet voor Dries Van Langenhove, de fel bekritiseerde en recentelijk definitief veroordeelde oprichter van Schild & Vrienden. Van Langenhove, die zijn veroordeling wegens racisme en negationisme als een politiek proces bestempelt, wordt door Vlaams Belang niet verstoten maar juist gepromoot, omarmd en gepresenteerd als “de Vlaamse Nelson Mandela”. Niet onze woorden maar Twittertaal van strategisch directeur en Europarlementslid Tom Vandendriessche. Hij beschuldigt de “gecorrumpeerde justitie” en laat geen twijfel bestaan over de strijd die Vlaams Belang wil voeren: een confronterende tegenstelling van “vriend of vijand”, recht uit het gedachtegoed van de beruchte Duitse rechtsfilosoof Carl Schmitt.
Oude garde intact, partijtop zonder rem
De recente ongelukkige episode waarin Dewinter poseerde met een vlag van het fascistische Verdinaso en daar de SS-leuze “Mijn eer is trouw” bij plaatste, bracht zelfs een kleine opschudding binnen de partijtop teweeg. Toch werd hij door de hoogste partijleiding - met ondervoorzitter Filip Brusselmans en voorzitter Tom Van Grieken - louter berispt zonder concrete disciplinaire maatregelen. In Aalst stond Dewinter weer gewoon op het podium, ditmaal onder officiële Vlaams Belang-vlag, omringd door prominente partijfiguren zoals parlementslid Kristof Slagmulder en persmedewerker Robin Gouwy. Daarmee is duidelijk: de harde lijn blijft niet alleen overeind, ze wordt expliciet gesteund.
Van oppositie tot openlijke confrontatie
De – ja toch wel – verkiezingsnederlaag, waarbij Vlaams Belang ondanks zetelwinst N-VA moest laten voorgaan, lijkt de partijlijn alleen maar scherper te hebben gemaakt. Waar vorig jaar nog voorzichtig werd geschaafd aan het imago – pogingen tot salonfähig en beleidsgericht imago – is die façade inmiddels gevallen. De partij kiest resoluut voor confrontatie en radicale retoriek. De klassieke media zijn nu openlijk vijand: DPG Media, het moederbedrijf van onder meer VTM Nieuws en Het Laatste Nieuws, wordt door Vlaams Belang bestempeld als politieke tegenstander en bron van systematische laster.
De aanval richt zich ook fel op justitie, met voortdurend beschuldigingen van “klassenjustitie”, “politieke heksenjachten” en “georkestreerde repressie”. Niet alleen de zaak rond Van Langenhove, maar ook een lopend onderzoek naar mogelijke verkiezingsfraude in Ninove – waar Vlaams Belang-kopstuk Guy D’haeseleer een absolute meerderheid behaalde – wordt aangegrepen om de “systeemdreiging” te benadrukken. Vlaams Belang-fractieleider Chris Janssens spreekt van “de grootste politieke intimidatie ooit”. De andere partijen wijzen die beschuldigingen resoluut van de hand.
De N-VA als verraderlijke vijand
Een van de opvallendste breuken is de steeds diepere kloof met N-VA. Waar in het verleden een pragmatische verstandhouding bestond, is die relatie nu verbroken. De woorden van ondervoorzitter Filip Brusselmans klinken vernietigend: “Forza Flandria is dood. Met deze N-VA willen wij geen coalitie meer vormen. Het is geen Vlaams-nationalistische partij, zelfs geen rechtse.” Ook Van Grieken sluit zich aan bij dat oordeel, verwijzend naar de weigering van N-VA om met Vlaams Belang in zee te gaan. De persoonlijke rancune tegen N-VA-kopstukken als Valerie Van Peel en Zuhal Demir ligt op de straatstenen. N-VA zelf schildert Vlaams Belang steevast af als onverantwoordelijke, polarisende extremisten.
N-VA-fractieleider Axel Ronse demonstreerde dat onlangs op spottende wijze door Vlaams Belang neer te zetten als “Team Kookwekker” — een verwijzing naar de ongelukkige vergelijking van Van Grieken om bij de Franstaligen een ‘bomma-kookwekker’ te activeren voor de definitieve splitsing van België. Terwijl N-VA – al dan niet met kritiek – zich profileert als de partij die ‘stenen verlegt’, ziet Vlaams Belang zich zelf als de principiële tegenmacht die de boel op de spits drijft.
Geen koerswijziging, wel radicalisering
Voorzitter Van Grieken ontkent formeel dat Vlaams Belang haar koers verandert of radicaliseert. “Het tegendeel is waar,” zegt hij, “er is geen koerswijziging.” In de praktijk betekent dat echter vooral het loslaten van remmingen en het openlijk omarmen van het hardere discours. Terwijl de regering-De Wever zich focust op begrotingshervormingen en gespreide migratiesturing, zet Vlaams Belang alles in op het thema migratie en etnische identiteit als breekijzer.
De interne strategie lijkt te zijn om via polarisering en de scherpe keuze tussen ‘vriend of vijand’ een onmisbare factor in het politieke landschap te worden – een rol waarin de partij zelfs onafhankelijk van coalitievorming kracht hoopt te putten. De N-VA wordt in deze optiek niet alleen een rivaal, maar een stoorzender die actief moet worden bestreden.
(Foto:Didier Lebrun/ /Photo News)
