Afzien voor de wetenschap en 23.000 euro.
Zes jonge Europeanen laten zich vrijwillig opsluiten in een ruimte zo groot als een doorsnee studio-appartement. Geen frisse lucht, geen internet, nauwelijks contact met de buitenwereld. 100 dagen lang. Voor de wetenschap.
Het klinkt als een realityshow, maar het is pure ruimtevaartstrategie.
Mars simuleren… in Duitsland
In Keulen heeft het European Space Agency een nieuw isolatie-experiment gelanceerd dat moet tonen wat langdurige opsluiting doet met mensen die later misschien richting de maan of Mars vertrekken.
Zes deelnemers — drie mannen en drie vrouwen tussen 26 en 32 jaar — worden 100 dagen lang ondergebracht in een afgesloten leefruimte van ongeveer 70 vierkante meter op het terrein van het Duitse lucht- en ruimtevaartcentrum DLR.
Geen luxe, geen ontsnappen. Alleen routine, tests en elkaar.
Leven in een bubbel zonder buitenwereld
De opdracht is simpel en tegelijk psychologisch pittig: functioneren alsof je op een verre planeet zit.
De deelnemers hebben nauwelijks contact met familie — slechts twee uur per week, op voorhand beperkt. Internet? Verboden. Persoonlijke spullen? Strikt beperkt. Douchen? Twee keer per week, vijf minuten.
Alles wordt gecontroleerd, gepland en gemeten.
Het doel: begrijpen wat sociale isolatie doet met stress, slaap, cognitieve prestaties en groepsdynamiek. Of simpeler gezegd: hoe snel mensen elkaar beginnen te ergeren als er geen ontsnapping mogelijk is. Een soort ‘Big Brother’, maar dan serieus, zeg maar.
Ruimtevaart zonder vangnet
De test komt er niet zomaar Bij toekomstige missies naar Mars kan communicatie met de aarde tot 45 minuten vertraging hebben. Dat betekent: geen directe hulp, geen snelle antwoorden, geen “bel even terug”.
Daarom moeten astronauten straks zelf kunnen oplossen wat misloopt — ook zonder begeleiding vanop aarde.
Tijdens het experiment moeten de deelnemers zelfs medische handelingen simuleren, zoals een echografie uitvoeren met hulp van AI en augmented reality. Foutmarge inbegrepen.
Psychologie onder druk
Naast fysieke metingen draait alles rond het mentale aspect: wie houdt stand, wie klapt dicht, en hoe verandert een groep wanneer ontsnappen geen optie is?
Wetenschappers kijken vooral naar vroege signalen van stress, conflicten en mentale uitputting. Kleine dingen worden groot wanneer je 100 dagen lang op elkaars lip zit.
Geen internet, wel schema tot op de minuut
Elke dag is strak geregisseerd: experimenten, sport, taken en samenwerking. Vrije wil bestaat nog, maar binnen een zeer smalle marge.
Het leven in de capsule moet zo dicht mogelijk aanleunen bij een echte ruimtemissie. Alleen blijft de zwaartekracht hier voorlopig nog op aarde.
Niet het eerste experiment, wel een nieuwe stap
Eerdere simulaties gingen al veel verder, zoals het bekende Mars-500-project waarbij deelnemers meer dan een jaar geïsoleerd werden. Maar zulke experimenten zijn duur en logistisch zwaar.
Deze nieuwe 100-dagenversie moet een realistischer evenwicht vinden: lang genoeg om menselijk gedrag te zien veranderen, kort genoeg om herhaalbaar te blijven.
100 dagen, 6 mensen, 1 vraag
De grote test is niet technisch, maar menselijk: wat doet extreme isolatie met samenwerking, mentale veerkracht en conflicten?
Of anders gezegd: als je mensen samen opsluit zonder uitweg — blijven ze dan astronauten in training, of gewoon mensen op hun limiet?
Het Solis100-experiment loopt normaal af op 7 augustus. De deelnemers komen uit Nederland, Duitsland, Frankrijk, Polen, Spanje en Portugal en zijn grondig gescreend voor hun deelname. Ze ontvangen elk 23.000 euro.
(Foto: Shutterstock)
