Het kan verkeren: hoe het privéleven van de premier onvermijdelijk publiek wordt.
Met het boek ‘De stem van mijn stilte’ doorbreekt Veerle Hegge, echtgenote van premier Bart De Wever, haar jarenlang stilzwijgen over anorexia nervosa. Haar getuigenis maakt een taboe bespreekbaar dat vaak binnenskamers blijft. Voor het eerst reageert ook de premier zelf, in een interview met ‘Dag Allemaal’ zowaar: “We zijn er nog niet van af.”
Jaren in de schaduw, nu een stem
Hegge (52) koos er jarenlang voor om uit de publieke aandacht te blijven. In haar boek beschrijft ze hoe anorexia haar leven decennialang bepaalde en hoe ingrijpend de ziekte was voor haar gezondheid en het gezinsleven.
Een ziekte die bijna fataal werd
De impact van anorexia op Hegges leven kan nauwelijks worden overschat. Ze werd meerdere keren bewusteloos aangetroffen, belandde op intensieve zorgen en verbleef in 2024 zes maanden in een gespecialiseerd centrum in Tienen.
Op het N-VA-congres van april vorig jaar werd haar kwetsbaarheid zichtbaar, toen ze met een sonde in de neus verscheen. De Wever bevestigt: “We gingen soms slapen zonder zeker te weten of ze de volgende ochtend nog zou ontwaken.”
Moeizaam herstel
Na maandenlange opname keerde Hegge eind 2024 terug naar huis. Sindsdien werkt ze aan herstel, een proces dat bij volwassen patiënten extra complex is. De premier vergelijkt anorexia met een verslaving: het kan sluimeren en zelfs na verbeteringen opnieuw de kop opsteken.
Hegge geeft aan dat herstel gemiddeld zeven jaar duurt. Ze staat opnieuw voor de klas, maar het traject blijft fragiel. “Een BMI van negentien is het streefdoel,” zo vertelt ze, maar cijfers blijven voor haar een bron van stress.
Van privé naar publiek
Het boek en de eerste publieke reactie van De Wever maken een uiterst persoonlijk thema zichtbaar. De premier bespreekt openlijk de uitdagingen die zijn gezin troffen en legt uit hoe moeilijk het is om een psychische aandoening te begrijpen als buitenstaander. Waar een lichamelijke ziekte voor iedereen herkenbaar is, wordt een stoornis die in het hoofd ontstaat vaak onderschat.
Tegelijk laat het zien dat de grens tussen privéleven en publieke rol in de praktijk vervaagt voor een politicus met zijn gewicht. Zijn reactie illustreert hoe persoonlijke ervaringen politiek geladen kunnen raken, zonder dat de inhoud politiek is: de kwetsbaarheid en betrokkenheid van een leider worden zichtbaar.
Maatschappelijke impact
Het spreken over anorexia in de media kan een belangrijke rol spelen in het doorbreken van stigma’s. Eetstoornissen blijven vaak onzichtbaar, maar verhalen zoals dat van Hegge maken de ziekte tastbaar en herkenbaar. Voor patiënten, families en leerkrachten kan dit een bron van herkenning en erkenning zijn.
Door openheid te tonen over een persoonlijke crisis, onderstreept De Wever bovendien dat psychische aandoeningen serieus genomen moeten worden. Het benadrukt dat herstel traag en fragiel kan zijn en dat blijvende ondersteuning noodzakelijk is. Zo draagt de openheid bij aan een bredere maatschappelijke dialoog over mentale gezondheid, een thema dat vaak onderbelicht blijft in het publieke debat.
Politieke dimensie
De timing en het kanaal van de eerste reactie van De Wever – een interview in een weekblad dat gespecialiseerd is in persoonlijke verhalen – laat zien dat ook politieke leiders op subtiele wijze hun publieke imago beheren. Door persoonlijke betrokkenheid te tonen, versterkt hij empathie en legitimiteit bij het publiek, zonder dat hij beleid of politieke agenda direct koppelt aan het persoonlijke verhaal.
Voor een politicus is dit een delicate balans: het publiek krijgt inzicht in de kwetsbaarheid van een leider, terwijl het gezin centraal blijft. Het maakt duidelijk dat privé en politiek in het publieke domein vaak hand in hand gaan, zeker wanneer het gaat om thema’s die de samenleving raken, zoals mentale gezondheid.
Het kan verkeren
Wat jarenlang binnenskamers bleef, wordt nu gedeeld met een breed publiek. Het persoonlijke verhaal van de premier en zijn gezin wordt zichtbaar, en tegelijk wordt een maatschappelijke discussie over eetstoornissen en psychische kwetsbaarheid gevoerd. De Wever toont dat persoonlijke ervaringen, wanneer op de juiste manier gecommuniceerd, niet alleen menselijkheid, maar ook publieke betrokkenheid kunnen versterken. Het kan verkeren.
(Foto: Didier Lebrun/Photo News)
