Heilige boontjes uit het kalifaat? De Croo blijft IS-vrouwen verdedigen: belastingbetaler mocht de rekening én het risico dragen.
Voormalig premier Alexander De Croo heeft in een podcast nog eens van zich laten horen met een opmerkelijke boodschap: hij heeft geen seconde spijt van zijn beslissing om in 2021 en 2022 twaalf Belgische IS-vrouwen en hun 26 kinderen uit Syrië terug te halen. Meer nog, hij zegt dat hij er "nog altijd achter staat", ondanks de politieke storm die het dossier destijds veroorzaakte.
Volgens De Croo kostte de beslissing hem slapeloze nachten. De vraag is alleen of de Belgische belastingbetaler daar veel troost uit moet putten. Want uiteindelijk waren het niet de voormalige aanhangers van het kalifaat die het logistieke en financiële risico droegen, maar de Belgische staat en haar veiligheidsdiensten.
Van vrijwillige jihad naar Belgische bescherming
De vrouwen in kwestie trokken niet toevallig naar het zogenaamde kalifaat van IS. Ze verlieten vrijwillig België om zich aan te sluiten bij een organisatie die bekendstaat om onthoofdingen, slavernij, terreur en religieus fanatisme. Ze kozen bewust voor een samenleving gebaseerd op extremistische interpretaties van de islam en keerden hun rug naar de democratische rechtsstaat.
Jaren later moesten Belgische militairen en diplomaten zich inspannen om hen opnieuw naar België te brengen, waar ze vervolgens onder begeleiding, justitiële opvolging en deradicaliseringstrajecten terechtkwamen. Dat alles uiteraard betaald met publieke middelen.
Militairen riskeren hun leven
Zelf geeft De Croo toe dat hij voortdurend vreesde voor een ramp tijdens de evacuaties. Hij zegt zelfs dat hij niet had kunnen uitleggen mocht een Belgische militair zijn omgekomen tijdens een operatie om veroordeelde IS-leden terug te halen.
Die uitspraak legt precies de kern van het debat bloot. Belgische militairen werden ingezet in een gevaarlijke regio om mensen op te halen die ooit vrijwillig kozen voor een terroristisch regime dat onze samenleving als vijand beschouwde. Mogen wij nog altijd onze wenkbrauwen fronsen?
Kinderen als moreel schild
De voormalige premier benadrukt dat hij vooral handelde voor de kinderen, die volgens hem niet verantwoordelijk kunnen worden gehouden voor de keuzes van hun ouders. Dat argument geniet brede sympathie, maar wordt tegelijk gebruikt als moreel schild voor een veel complexere operatie waarbij ook de moeders werden gerepatrieerd.
Omdat Koerdische autoriteiten gezinnen niet wilden scheiden, kwam het dossier neer op een totaalpakket: wie de kinderen wilde terughalen, moest ook de moeders meenemen. Daardoor verhuisde een veiligheidsprobleem uit Syrische kampen naar Belgische rechtbanken, gevangenissen en opvolgingsdiensten.
"Ik zou het opnieuw doen"
Ondanks alle controverse blijft De Croo overtuigd van zijn beslissing. Hij stelt dat de operatie volgens de veiligheidsdiensten succesvol verliep en dat de betrokken gezinnen vandaag onder strikte opvolging leven.
Maar voor veel Belgen blijft één fundamentele vraag overeind: waarom moet een samenleving haar militairen, justitie en belastinggeld inzetten om mensen te redden die ooit vrijwillig diezelfde samenleving afzweerden ten voordele van een terroristisch, religieus project? Dat debat lijkt, ondanks de geruststellende woorden van de voormalige premier, nog lang niet afgesloten.
(Foto: PD)
