Hoe Trump zijn ex-vriend Poetin van "sterke leider" tot "GEK geworden" degradeerde.
Toen Donald Trump in januari aan zijn tweede termijn begon, blonk zijn buitenlandbeleid uit in eenvoud: hij zou in recordtijd een eind maken aan de oorlogen in Oekraïne én Gaza. Eén telefoontje, één ferme handdruk, een deal onder vier ogen—zo stelde hij het zich voor. Zijn innige band met Vladimir Poetin zou daarbij een troef zijn, zo verzekerde hij zijn achterban. Maar zes maanden later rest van die zogenaamde “bromance” met de Russische leider enkel nog hoongelach, dreigementen en publieke woede-uitbarstingen. De vriendschap liep stuk op de harde realiteit van drones, raketten en geopolitiek. Een overzicht van hoe Trump van bewonderaar tot woedende aanklager evolueerde—en waarom Poetin voortaan beter oordopjes draagt wanneer Trump zijn naam nog eens intikt op Truth Social.
Fraternité
Er was een tijd dat Donald Trump en Vladimir Poetin meer op elkaar leken dan hun respectievelijke electoraten ooit comfortabel vonden. De ene een dolgedraaide vastgoedmiljardair met een voorliefde voor capslock, de andere een ex-KGB’er die zijn politieke tegenstanders het liefst het graf in laat glijden – beiden bestuurden hun land alsof het hun persoonlijke goktent was. En net als in elke toxische relatie kwam ook hier de onvermijdelijke crash: liefde, bewondering, bromance... alles ligt nu aan diggelen.
Aan de hand van enkele uitspraken valt het politieke liefdesverhaal tussen de Amerikaanse bulderkampioen en de Russische tsaar-in-oorlogstijd chronologisch te reconstrueren. Van warme complimentjes tot publieke woede-uitbarstingen. Van "hij doet wat ieder ander zou doen" tot "hij is GEK geworden!". Alles is kapot.
“Ik regel dat nog voor ik president ben!”
Trump begon zijn tweede termijn als president van de Verenigde Staten met de finesse van een cowboy op speed: bomvol grootspraak en retorisch vuurwerk. Oekraïne en Gaza? Geen probleem. Vrede binnen 24 uur na zijn eedaflegging. Hij zou Poetin bellen, de deal sluiten en de Nobelprijs alvast polijsten.
De motivatie? Zijn aloude vriendschap met Vladimir. “Sterke leider,” noemde hij hem toen nog, met fonkelende oogjes en een bewonderende blik die bij zijn eigen vrouw zelden te zien is. In zijn hoofd zou de Russische beer wel braaf volgen als hij hem maar even aan de lijn had. Wat volgde? Geen vrede. Geen telefoontje. Enkel een gênante ommezwaai. “Ik bedoelde het sarcastisch,” hakkelde Trump later. “Het is moeilijker dan je denkt.” No shit, Donald.
“We gaan elkaars landen bezoeken, het wordt heel gezellig”
Tijdens hun eerste lange telefoontje sinds de oorlog in Oekraïne, liet Trump weten dat hij en Poetin hun samenwerking zouden “intensiveren”. Bezoekjes over en weer, knus onderhandelen, elkaars diplomatieke tenen strelen. En dan pas bellen met Zelensky. Want eerst de bromance, daarna de vrede. Prioriteiten, weet je wel.
De onderdanen moesten even wachten. Papa Trump was druk met zijn penvriend.
“Poetin heeft heel wat meegemaakt met mij”
Tijdens een Witte Huis-bezoek van Zelensky – een mediacircus op zich – sloeg Trump alweer een bocht van 90 graden. Hij gaf Poetin niet alleen een medaille voor zijn uithoudingsvermogen - “heel wat meegemaakt met mij” - maar haalde ook zijn oude stokpaardje van stal: de “nepheksenjacht”.
Volgens Trump was Poetin slachtoffer geworden van dezelfde ‘deep state’-machinaties als hijzelf. De heksenjacht op de banden tussen Trumps campagneteam en Rusland? Volgens hem een samenzwering die Poetin tot tragisch bijpersonage degradeerde. Zielige Vladimir dus. Gecompromitteerde Vladimir? Nee man, gewoon verkeerd begrepen.
“Misschien is het makkelijker om met Rusland te onderhandelen dan met Oekraïne”
Na weer een zware aanval op Oekraïne – raketten, drones, de hele reutemeteut – deed Trump iets wat zelfs zijn meest cynische critici even deed fronsen. Hij suggereerde dat Poetin écht vrede wilde, en dat het probleem misschien wel bij Oekraïne lag.
“Ik geloof hem,” antwoordde hij doodserieus op de vraag of hij dacht dat Poetin oprecht naar vrede streefde. Dat Oekraïne gebombardeerd werd, maakte hem niet wantrouwiger. Integendeel, hij vond Oekraïne “moeilijker om mee te onderhandelen”. De insinuatie? Poetin was misschien wel de rationele speler. Spoiler: nee.
“Ik ken hem al heel lang. We hebben altijd goed met elkaar kunnen opschieten”
In het vliegtuig richting een diplomatieke top ging Trump gewoon verder met zijn realityshow-diplomatie. Poetin zou volgens hem “niet op zijn woord terugkomen”. Hij kende de man immers al jaren. En die geschiedenis, die schept vertrouwen. Toch?
Maar zelfs op dezelfde dag begon het schip scheurtjes te vertonen. Toen Poetin plots de legitimiteit van Zelensky in twijfel trok, begon het bij Trump te jeuken. De eerste publieke ergernis was een feit. En die kwam met een dreigement: extra invoertarieven op Russische olie. Als waarschuwing. Of als tantrum. Moeilijk te zeggen bij Trump.
“Niet nodig en slechte timing. Vladimir, STOP!”
Op een dag vielen er opnieuw tientallen doden bij luchtaanvallen op Kiev. En deze keer klapte Trump, voor het eerst, écht uit zijn vel. Op Truth Social postte hij een boos bericht alsof hij een opgefokte buurman was die zijn overburen smeekte om te stoppen met boren.
"Niet nodig en slechte timing." Alsof Poetin gewoon even een verkeerde dag had gekozen om raketten af te vuren. Maar het was een breekpunt. Voor het eerst werd de Russische president openlijk terechtgewezen, zij het nog met de zachte woorden van een teleurgestelde vriend.
“Er is iets met hem gebeurd. Hij is GEK geworden!”
Een maand later barstte de bom. Letterlijk en figuurlijk. Na een massale Russische aanval midden in de nacht veranderde de toon definitief. Geen diplomatie meer, geen nuance, geen charme-offensief.
“Hij is helemaal GEK geworden!” tetterde Trump op sociale media. Hoofdletters, uitroeptekens, en de definitieve doodsteek voor de Poetin-romance. De man die ooit als rationeel leider werd omschreven, was nu een dolgedraaide gek. Geen kameraad meer, maar een tikkende tijdbom. En Trump? Die klonk als een man die zich verraden voelde op zijn eigen verjaardagsfeest. We zijn dan 24 april.
“We krijgen een hele hoop bullshit over ons uitgestort”
De ergernis groeide. Het wantrouwen ook. Trump - niet bepaald een kampioen in diplomatische terughoudendheid -gaf steeds vaker af op de Russische president. “Hij doet vriendelijk, maar uiteindelijk stelt het niks voor,” mopperde hij.
De liefde was weg. Wat overbleef was een opeenstapeling van frustratie, verraad en geopolitieke impotentie. Geen romantisch herschreven geschiedenis meer, maar harde woorden en gescheurde deals.
“Aangename gesprekken. En ’s nachts raketten”
Bij een bijeenkomst in het Witte Huis klapte Trump definitief de deur dicht. Oekraïne kreeg “de beste wapens ter wereld”, gefinancierd door Europa, en Poetin kreeg een ultimatum van vijftig dagen. Binnen die tijd moest er een vredesakkoord liggen, of het zou barsten van de sancties.
“Mijn gesprekken met hem zijn heel aangenaam, en vervolgens gaan ’s nachts de raketten af.” Het klonk als een man die zich bedrogen voelde na een eerste date waar de ander de rekening vergat te betalen en daarna z’n huis in brand stak.
Van bromance naar brokkenpiloot
Twee politieke schurkenbroeders - Trump en Poetin - met een gedeelde afkeer van nuance, zijn geëvolueerd tot vijanden in slow motion. Waar het ooit begon met liefdevolle blikken, onderhuidse bewondering en politieke deals bij kaarslicht, eindigt het vandaag in publieke woede en bedreigingen met sancties.
De bromance is dood. Wat rest, is een geopolitiek vechtscheiding waarin de wederzijdse minachting met de dag groter wordt. En zoals bij elke toxische relatie is de echte verliezer niet zijzelf — maar de wereld die toekijkt.
(Foto: Shutterstock)
