Waren die niet allemaal naar huis dan?
Een vrouw uit Ceuta schreeuwt de waarheid. En die waarheid is niet verdwenen
Kijk naar haar gezicht. Het is meer dan woede. Het is angst. Een vrouw die in de camera roept dat ze zo niet meer kan leven, dat ze de straat niet meer op durft, dat ze bang is in haar eigen stad.
Haar angst is echt. Punt. Wie op een ochtend zijn rustige buurt ziet veranderen in chaos van politie, hekken, mensen die over muren klimmen en boten in de baai, die is bang. Dat gevoel valt niet weg te redeneren met een statistiek.
Wat er echt gebeurde
Eind juli trok een enorme groep mensen vanuit het Marokkaanse Fnideq richting Ceuta. Marokko sprak van zo’n 40.000 pogingen. Spaanse media van nog meer. Het grenshek hield het niet. Er gaapte een gat naast de toegangspoort. De kustwacht viste lichamen van verdronken migranten uit de baai.
Een stad van amper 80.000 inwoners werd overspoeld. De feesten voor Onze-Lieve-Vrouw van Afrika werden afgelast. Wie daar woont en zegt dat zijn leven overhoop ligt, verzint niks. Niemand was schuldig. Iedereen wees naar iedereen.
Ze zijn niet weg.
De vraag die iedereen stelt: zijn ze intussen allemaal terug? Het antwoord is nee.
Een deel is teruggekeerd of teruggestuurd. Maar niet iedereen. Er zitten nog mensen ondergedoken. Tientallen families zoeken nog altijd naar vermiste geliefden, onder wie minderjarigen. Er is geen propere afloop. Geen “ze kwamen en ze gingen weer”.
En het is nog niet voorbij. De Spaanse autoriteiten vrezen rond 15 augustus een nieuwe grote toestroom. Opnieuw aangejaagd via WhatsApp-, Instagram- en Facebookgroepen. De Guardia Civil kondigt 200 extra agenten aan, meer inlichtingen en strengere bewaking van de stranden.
Het probleem van gisteren is niet opgelost. En het probleem van morgen staat al klaar.
Zij heeft gelijk
Deze vrouw heeft gelijk. Ze heeft gelijk dat ze bang is. Ze heeft gelijk dat het onhoudbaar is om een stad van 80.000 mensen te laten overspoelen. Ze heeft gelijk dat wie beweert dat er niks aan de hand is, niet kijkt of liegt.
Wat in Ceuta gebeurt, is geen toevallige golf. Sociale media speelden een sleutelrol. Mensensmokkelaars hielpen mee. En wie de geschiedenis van deze grens kent, ziet het patroon: in 2021 zwommen op twee dagen meer dan 6.000 mensen Ceuta binnen toen Marokko de controles versoepelde tijdens een diplomatieke ruzie. De grens is een kraan. Rabat kan die open- en dichtdraaien wanneer het past.
De vrouw die de straat niet meer op durft, is geen overdrijving. Ze is de menselijke maat van een crisis die al jaren aansleept en die vandaag nog altijd niet onder controle is.
En het probleem is van gisteren, van vandaag, en van morgen.
(Foto: X)
