Brussel beleefde dit weekend het slotstuk van een uitverkocht Couleur Café dat de geschiedenisboeken ingaat. Dag 3 was meer dan een concert, het was een luidop statement over samenhorigheid, vrouwelijk zelfbewustzijn en de honger naar vrijheid.
Drie dagen lang was het festivalterrein in Brussel een vrijheidsbubbel. Dat is precies hoe organisator Samy Wallens (35) het omschrijft, en na dag 3 was het moeilijk om hem ongelijk te geven. "Het doel van het organiseren van een festival is mensen op één plek samenbrengen en hen het mooiste feest van het jaar aanbieden", zei hij eerder. Dat is gelukt.
Knaldrang na onderbreking
Dat het festival halverwege even moest pauzeren, deed de Brusselse jeugd weinig. Ze vierden verder in de stad, keerden terug met nog meer energie, en amper een uur nadat de deuren opnieuw opengingen op dag 3 was ook de slotdag uitverkocht. Wie zei dat de Brusselse festivalcultuur op zijn retour is?
Blu Samu: metamorfose en puurheid
De dag opende op The Fox met Blu Samu, alias Solomé Dos Santos. Acht jaar geleden stond ze er nog als jong talent via het platform Niveau4. Nu is ze een volledig andere artiest, en dat is een compliment. Haar nieuwe album (K)NOT vertelt over jezelf verliezen in de maatschappij, en er tegelijk trots op durven te zijn.
'I am not only the person that I want to be', klonk het. Een zin die bleef hangen. Het hoogtepunt van haar set was tijdens 'Your Girl': twintig jonge vrouwen uit het publiek voerden op haar aanwijzen een verbluffend coherente choreografie uit, spontaan en zonder vertoon. Dat moment alleen al was de festivalticketprijs waard.
Spice: spektakel boven inhoud
Een heel andere aanpak koos Spice, de zelfverklaarde koningin van de dancehall. Vermakelijk, zeker, er werden indrukwekkende acrobatische stunts uitgehaald. Maar haar podiumoptreden bleef hangen tussen promotour en cabaretnummer. "I like my dancers and my female besties… but also dick", klonk het. De grappigste noot van de avond: toen een mannelijke gast op het podium verklaarde dat hij uit Oost-Vlaanderen kwam, vroeg ze: 'Londen?'
Thee Sacred Souls: de absolute revelatie
Het hoogtepunt van dag 3 werd geleverd door de Californische vintage soulband Thee Sacred Souls, beschermelingen van het legendarische Daptone Records, dat eerder Sharon Jones en Charles Bradley groot maakte. Met een tienkoppig gezelschap, inclusief twee backing vocals en een hoorntrio, liepen ze de Green Stage letterlijk vol. Zo vol dat het terrein moest worden afgesloten.
Zanger Josh Lane koppelde zijn politiek engagement aan specifieke songs, een hart onder de riem voor Palestijnen, Congolezen, Soedanezen en Jemenieten, gevolgd door het ingetogen 'On My Mind'. Tijdens 'Running Away' beklom hij de terrassen van het Groentheater. En tijdens het afsluiter 'Can I Call You Rose?' begonnen koppeltjes spontaan te slowen. Romantischer kan het niet.
Couleur Café als vrouwenplatform
Misschien het meest opvallende van deze editie: nooit was het festival zo vervrouwelijkt. Het terrein werd gedomineerd door vriendinnengroepen, en die komen alleen als ze zich veilig voelen. Een stille verdienste van de organisatie, die zowel zichtbaar als onzichtbaar werk steekt in dat gevoel van welkom zijn.
De programmering was niet altijd foutloos, sommige artiesten lieten een podium wat eenzaam aanvoelen, maar de uitschieters waren er. Mula B opende het hoofdpodium op zaterdag perfect. Reggaebus stond zijn plek af aan de Jamaicaanse mc Hempress Sativa en de Italiaanse dubmeester Paolo Baldini: een teken van gemeenschap boven ego.
Couleur Café 2026 was meer dan een festival. Het was bewijs dat Brussel een stad is die vrijheid niet vergeet, ook niet als die even onderbroken wordt.
