Wat doet de internationale elite wanneer er letterlijk een klimaatconferentie plaatsvindt op een plek waar nét een stuk Regenwoud platgegooid is om iedereen mooi vlot toegang te geven? Juist ja: ruzie maken over het woordje ‘gender’. Want bij COP30 hebben ze niet alleen CO₂-problemen, maar ook identitaire kortsluiting. En ondertussen ligt dat verzonnen klimaatnarratief natuurlijk nog steeds netjes opgepoetst klaar talkshowproof, subsidieproof en vooral: schuldigmakend-proof.
Je zou denken dat COP30, nu al het grootste jaarlijkse influencers-event zonder ringlicht, zich zou bezighouden met dingen zoals ontbossing, CO2, extreem weer of, eventueel, de vraag waarom er tientallen kilometers regenwoud plat gingen om hun VIP-oprit aan te leggen. Maar neen hoor. Het heetste thema op de agenda is… hoe we ‘gender’ moeten definiëren.
Niet “hoe redden we de planeet”, maar “hoe schrijven we het woord ‘gender’ zonder dat iemand in huilen uitbarst?”
Voor sommige landen zoals Argentinië, Paraguay en het Vaticaan is het simpel: gender = man/vrouw. Punt. Klaar.
Niet omdat ze per se in klimaat geloven, maar omdat ze het wel belangrijk vinden dat het papierwerk klopt wanneer hun ministers op Instagram poseren voor de foto.
Dan heb je aan de andere kant de landen die vinden dat gender een spectrum is, dat het aangepast moet worden aan “intersectionaliteit”, dat vrouwen en meisjes “in al hun diversiteit” moeten benoemd worden, en dat het woord vooral niemand mag uitsluiten, ook niet iemand die zich identificeert als eco-neutraal.
De discussies gaan zo ver dat zelfs Canada zich geroepen voelt om zinnen voor te stellen die lijken op disclaimers bij make-upreclame: "Deze maatregel geldt voor vrouwen, meisjes, non-binaire personen, genderdiverse gemeenschappen, en iedereen die ooit een roze T-shirt heeft gedragen."
En ondertussen? Regenwoud weg. Enfin, toch een stuk ervan. Terwijl binnen wordt gediscussieerd over “inclusieve woordenschat”, ging buiten het geluid van kettingzagen vrolijk verder.
Regenwoud, dat volgens dezelfde delegaties heilig is, maakte plaats voor:
– extra asfalt
– extra toegangswegen
– extra parkeerplaatsen
– en een extra argument om bij panelgesprekken te kunnen zeggen dat “de situatie precair is”.
Het is een soort meta-performancekunst: vernietig wat je pretendeert te willen redden,
en voer daar dan een drie weken durend debat over.
Volgens de rapporten krijgen vrouwen wereldwijd meer klappen door “klimaatverandering”:
– meer armoede,
– meer voedseltekorten,
– meer geweld,
– meer kinderhuwelijken,
– en vermoedelijk ook meer koppijn van deze conferentie.
Maar er zit een kleine voetnoot niet in het rapport: vrouwen hebben ook vaker last van iemand die in de tuin beton stort om een COP-lane aan te leggen.
Een van de beste passages uit het hele dossier:
– arme landen willen geld om klimaat en gender te combineren
– rijke landen zeggen: “nee nee, niet hier, dat moet in anderen kamers”
Het is eurocentrische bureaucratie meets Monty Python. Net als een helpdesk die zegt: “ach, hiervoor moet je bij collega’s die nooit opnemen, succes!”
Wat leert COP30 ons uiteindelijk?
Het klimaat is belangrijk, tenzij het botst voor parkeerplaatsen, of VIP-verkeer, of de identiteitspolitiek van 196 landen die elk hun eigen woordenboek meebrengen.
Maar het allerbelangrijkste: er is geen crisis die politici niet kunnen gebruiken om over iets totaal anders te ruziën.
En dat Regenwoud? Tja. Als het echt belangrijk was, hadden ze dat niet geasfalteerd om een conferentie over het klimaat te houden.
