Logo P-magazine Regio Zoeken Rubrieken

Conner Rousseau herschrijft geschiedenis: Vandenbroucke heeft nooit geld verbrand

Stefan Lambrechts - 26-09-2025

De comeback van Frank Vandenbroucke blijft één van de meest bizarre soapverhalen in de Belgische politiek. En nu gooit oud-NAVO-topman Willy Claes nog wat extra olie op het vuur. In zijn nieuwe boek beweert de 87-jarige Claes dat hij jarenlang heeft gezwegen over de duistere machinaties rond zijn val, omdat de partijtop hem smeekte te wachten met publicatie. Reden? Zijn onthullingen konden de politieke wederopstanding van Frank Vandenbroucke in gevaar brengen.

Maar toen Villa Politica Vooruit-boegbeeld Conner Rousseau ermee confronteerde, haalde die zijn schouders op: “Onzin. Niemand wist iets over de terugkeer van Vandenbroucke, behalve hijzelf en zijn moeder.”

Klinkt mooi, maar er wringt iets. Want diezelfde Vandenbroucke gaf zélf ooit toe dat hij een flinke smak overheidsgeld had verbrand – letterlijk. Dat geldverbrand-verhaal werd destijds door niemand betwist. En toch noemt Rousseau het nu doodleuk “een broodje aap” en “fake news”. Alsof hij hoopt dat het internet collectief geheugenverlies heeft.

Het wordt nóg vreemder als je de puzzel legt:

  • Willy Claes zegt dat hij het stil moest houden tot Frank zijn triomfantelijke terugkeer kon maken.
  • Conner Rousseau beweert dat niemand iets wist van die terugkeer.
  • Frank Vandenbroucke wás effectief bezig aan een comeback, mét zegen van de partij.

Wat klopt hier niet? Het ruikt naar klassiek partijpolitiek rookgordijn, waar de waarheid een kwestie van strategie is en het geheugen van politici wonderbaarlijk selectief werkt. Misschien dat straks Rousseau's zattemansklap ‘klop op zigeuners met matrakken’ ook ‘broodje-aap’ wordt…

Nieuws nationaal Nationale politiek

Reacties

2025-09-26 15:54:18 Er was eens...een mannetje dat minister was van een piepklein landje ergens in het midden tussen Ijsland en Italië. Het mannetje was zo vol van zichzelf dat hij echt geloofde dat hij de burgers van het landje alles kon wijsmaken, ook dat hij smeergeld zomaar in een vlaag van absolute eerlijkheid verbrand had. Het mannetje had dat geld natuurlijk gewoon lekker naar zijn genummerde en ontraceerbare Zwitserse bankrekening gesluisd, en leefde sindsdien als een koning. Maar ja, op gegeven moment (na vele bachanalen en dure meisjes van plezier), was dat geld plots op. Het mannetje had immers een gat in zijn hand groter dan het ego van een president in een ver en groot land over de oceaan. Het was plots afgelopen met koning spelen aldus. Het mannetje was echter heel sluw en geslepen. Zonder zich ook maar verkiesbaar te stellen zoals dat in een democratie hoort, slaagde hij er in om door zijn ellebogen goed te gebruiken (en dankzij de hulp van een hip uitziende snotneus die ze om commerciële redenen tot partijvoorzitter van zijn partij hadden gebombardeerd) om opnieuw minister te worden van het landje. Het mannetje wreef in zijn handen, want nu kon hij weer vrolijk (smeer)geld 'bijtanken', om straks heerlijk van zijn pensioen te kunnen genieten, en in tegenstelling tot vele burgers in het landje opnieuw als een koning te kunnen leven. In afwachting van dat heugelijke feit besloot het mannetje alvast om mensen die graag eens een sigaretje of sigaartje rookten, vapten of wat te lang ziek thuis waren een beetje te gaan pesten. Hij leefde nog lang en gelukkig...helaas. Jonathan Sim
Resterende karakters 500
Nieuwsbrief Mis nooit meer het laatste nieuws, exclusieve aanbiedingen en boeiende verhalen van P-magazine! Schrijf je nu in voor onze nieuwsbrief en blijf altijd op de hoogte.
Zoeken